Vegatopia Forum
Vegetarisch - voor iedereen => Lekker gezond => Topic gestart door: Toeps op 08 september 2004, 14:12:13
-
Ik begin zo het vermoeden te krijgen dat een eetstoornis een vega/vegan zijn vaak samen gaat. Niet zo heel vreemd natuurlijk, als je door een eetstoornis veel met eten bezig bent, is de kans ook groter dat je te weten komt hoe slecht vlees is.
Ik heb zelf boulimia, en laatst op therapie hadden we een les over orthorexia: het ziekelijk bezig zijn met gezond eten. Dat is dat je bijvoorbeeld niet meer bij vrienden wil gaan eten, omdat ze misschien wel iets gebruiken met conserveermiddelen of E-nummers. Of per dag 3 uur over eten nadenken. Of met een ontzettend schuldgevoel lopen als je een patatje hebt gegeten.
Nou vroeg ik me af: Zijn hier mensen die eet eetstoornis hebben of gehad hebben? Wat vinden jullie van orthorexia? Vanaf waar is het ongezond?
-
Het gaat idd vaak samen, maar de oorzaak ligt iets anders:
meisjes die graag willen afslanken, laten vaak vlees als eerste staan omdat ze denken dat ze daar dik van worden.
Omdat het niet geaccepteerd is om dat op deze manier te doen, zeggen ze dus dat ze vegetarier zijn, dat geeft minder problemen en zo worden er dus geen vervelende vragen gesteld (nou ja... ::)).
Ze vinden dus niet dat vlees slecht voor je is, want iemand met een eetstoornis let volgens mij er niet echt op of ze wel alle vitamines etc. binnenkrijgen, het gaat dan puur om het afslanken.
Als je vaak met een schuldgevoel rondloopt of er extreem veel mee bezig bent, dan lijkt het mij ongezond worden. Je moet immers wel van het leven genieten. Das ook heel gezond namelijk :D!
-
Ik heb geen eetstoornis en nooit gehad. Een psychiater heeft mij op mijn 15e wel verteld dat ik een schoolvoorbeeld was van een meisje op het randje van anorexia (ontzettende controlfreak die overal de controle over aan het verliezen was), maar ik ben het randje nooit overgegaan.
Ik ben vega geworden (op mijn 18e) omdat ik vlees niet lekker vond en omdat ik het niet kon verkroppen wat er met varkens en koeien gebeurd voordat ze een speklapje of biefstukje worden. Maar ik denk wel dat je gelijk hebt met wat je zegt hoewel ik mijn twijfels hebt bij wat je zegt over dat het vaak samen lijkt te gaan. Misschien willen veel anorectici (noem je dat zo?) vega(n) worden, maar ik denk niet dat er zoveel vega(n)s anorexia of een andere eetstoornis ontwikkelen.
-
Kan inderdaad ook zijn, dat ze vlees niet durven eten en daarom zeggen dat ze vega zijn.
Ik ben zelf wel een echte vega, maar ik ben het wel geworden in een zwaar anorectische periode. Dat kwam omdat ik heel erg met eten bezig was toen, en me zo ook enorm schuldig voelde over de beestjes. Het was ook wel iets waar ik controle over kon hebben. Een tijd geleden ging ik ook heel strikt op alle dierlijke spullen en toevoegingen letten. Het werd bijna obsessief. Nu kan dat niet meer, omdat ik in therapie zit, waar ik verplicht na het warme eten vla moet. :-\
Het ironische is trouwens wel dat wij vega's vaak nog veel vetter eten krijgen dan de vleeseters. Laatst hadden zij gebakken vis, en wij vega's een kaassoufflé. ;D
-
Een kaassoufflee is ook veel lekkerder! Gaat het goed met je therapie? 't Lijkt me toch wel heel moeilijk dat je zo gedwongen wordt om dingen te eten.
Wat je vroeg over orthorexia: op momenten dat je eten je gedachten overheerst op de momenten dat je niet bezig bent met koken, eten of plannen voor beiden en je er negatief mee bezig bent (op de calorie af tellen, precies uitpluizen hoeveel gram van alles voor de juiste voedingsstoffen en zo zullen er nog wel meer dingen zijn) en je niet meer uit de band kunt springen met een stukje chocolade bij het eten of een handje chips en een glaasje fris of alcohol, dan ben je verkeerd bezig. Obsessief ergens mee bezig zijn is namelijk altijd verkeerd.
-
Het gaat over het algemeen erg goed met de therapie, alleen vandaag ff wat minder. :-[
Maar goed, ik ben ook pas een maandje bezig, 3 dagen per week.
-
En gedwongen... Ik kies er natuurlijk zelf voor om in behandeling te gaan. Maar goed, als er dan ineens gefrituurde aardappeldingen met in vet drijvende worteltjes, een gefrituurde kaassoufflé en een mayo-achtige saus op tafel komt, terwijl je ook al soep en appelmoes op hebt, en er daarna nog vla in moet, en dit alles op een doodnormale maandag, dan ga je toch even een beetje flippen. Maar goed, alles moet je leren natuurlijk. En we eten niet elke dag zo vet. Gelukkig...
-
Moeten jullie express zo overdreven veel vet eten? Dit klinkt namelijk ook niet gezond.
-
Vandaag gaat het niet zo goed? Dan krijg je van mij een hele grote
SUCCES
toegestuurt!
-
Ik doe ook mee
En vergeet niet dat je nog wel meer dagen zal hebben waarop het niet zo goed gaat. Onthoud dat je je door die dag moet heen worstelen en dan is er weer een nieuwe dag waarop het weer beter gaat.
-
Moeten jullie express zo overdreven veel vet eten? Dit klinkt namelijk ook niet gezond.
Niet altijd zo veel, soms is het ook wel aardappels met groente en een vleesvervanger. Maar altijd wel jus, en ook altijd soep en vla. En de groente zit meestal ook iets van saus over. Maar dat is normaal, zegt men. 4 opscheplepels aardappel en 4 opscheplepels groente.
Het is volgens mij wel veel, maar ik volg die lijst, en ik eet niet 's avonds nog chips, of een gebakje tussendoor of zo.
Bedankt voor de succeswensen trouwens, da's lief van jullie. :-*
-
Nou vroeg ik me af: Zijn hier mensen die eet eetstoornis hebben of gehad hebben? Wat vinden jullie van orthorexia? Vanaf waar is het ongezond?
Ik denk dat orthorexia nervosa zowiezo ongezond is, de 'nervosa' duidt immers aan dat het om iets psychisch gaat. En dat het net als bij andere eetstoornissen een manier is om te dealen met andere problematiek waarmee je te kampen hebt. Een eetstoornis gaat immers niet echt om het eten en het afvallen, maar om de afleiding van het werkelijke probleem.. heel overdreven en bijna obsessief gezond gaan eten is denk ik net als bij anorexia (het afvallen, bewegen, kcal tellen blabla), boulimia (eten, braken, eten, braken) en andere eetstoornissen uiteraard (nao, bed) een soort van 'tijdvulling' om niet aan andere dingen te hoeven denken.
Ik heb ook een eetstoornis, stopte aanvankelijk inderdaad met vlees omdat het iets 'makkelijks' om te ontwijken was. Daar hoefde ik me in ieder geval niet meer druk om te maken. Als je geen vlees eet, is dat niet zo raar.. als je geen friet wil, zijn er wel s mensen die dat raar vinden ik zeg dat ik het niet lekker vind. Maar goed, daar ging het niet om ;).
Ik ben nu wel overtuigd vegetariër, ben niet van plan ooit nog vlees/vis oid te eten; ook niet als ik beter ben.
-
Hee Ayla, goed uitgelegd allemaal. :)
Wat heb jij? An? En ben je in behandeling?
-
Ik heb nao, herken mezelf het meest in an maar ik voldoe niet aan alle criteria (gewicht = ok). Volgens mij had ik vroeger wel meer bn maar ik weet het allemaal niet zo goed.. ik wist toen ook niet dat ik een eetstoornis had.
Ik start heel snel met ambulante therapie als het goed is. En ik heb vorig jaar groepstherapie gehad (2 uurtjes per week maar hoor). Ik wil heel graag beter worden :).
-
Nou succes met de therapie dan!
Bij mij in de groep zit ook een meisje met AN zonder ondergewicht. Blijkbaar gaan sommige lichamen heel moeilijk onder een bepaalde grens door. Maar dat maakt het niet minder erg natuurlijk.
-
Hmm, eetstoornissen komen bijna niet bij mannen voor toch? Of die zijn niet zo bekend misschien.
Ik denk bijna nooit aan eten, misschien wel te weinig, want als ik college heb ofzo dan eet ik maar maximaal twee keer op een dag (wel heel veel). Ik kan of wil op heel veel plaatsen (waaronder de universiteit dus, daar hebben ze helemaal niks wat vegan is) niet eten. Dan moet ik ergens een gaatje vinden dat ik naar de Maoz kan gaan, en als dat niet kan dan eet ik niks. Maar daar sta ik ook niet echt bij stil eigenlijk.
-
Ik ben zelf ook in een deeltijdgroep behandeld voor een eetstoornis. Ik had gróte moeite met de middagmaaltijd daar. Ik ben van huis uit opgegroeid met het "natuurwinkelprincipe", ook nog eens vanaf m'n 15e in een refromhuis gewerkt, en toen moest ik opeens "gewoon"brood gaan eten. En "gewoon"kaas. Terwijl ik, als ik at, zuurdesemboterhammetjes met tartex at, of een boterham met bio kaas en een tomaatje. Ook moest ik becel op brood, terwijl ik alleen roomboter luste(daar waren ze wel weer blij mee)
De dietiste in zo'n instelling heeft vaak wel een hele zwart-wit kijk op gezonde voeding (bv de jus en de vla). Maar aan de andere kant zit je in zo'n groep om een structuur op te bouwen qua eten, en als ze dan voor iedereen een uitzondering moeten gaan maken schiet het vast ook niet op.
Om antwoord te geven op jouw orthorexia vraag: ik denk dat dit heel vaak voor komt na een zogenaamde afgesloten eetstoornis periode. Ik maak me vaak ook druk als ik op een verjaardag taart voorgezet krijg "wat daar allemaal niet voor troep in moet zitten!"
Aan de andere kant heeft het misschien ook een beetje met je leefstijl te maken of je daar ontvankelijker voor bent.
Suc6 met je bahandeling!
Groetjes, Laura
-
Wat zijn nao en bn??
-
Ik snap dat orthorexia een ziekte is, maar ik vind het wel ergerlijk dat mensen die bijvoorbeeld geen E-nummers willen eten of alleen maar biologisch, meteen als gezondheidsfreaks worden bestempeld.
Tegen mensen die veel junkfood eten wordt minder negatief aangekeken.
-
NAO = Niet Anderzins Omschreven.. alle tussenvormen dus zeg maar. Bijvoorbeeld anorexia zonder ondergewicht..dan heb je volgens de officiële regels geen anorexia.
BN = Boulimia Nervosa
AN = Anorexia Nervosa
BED = Binge Eating Desorder
Trouwens, Toeps, dankjewel en jij ook heel veel sterkte! Dapper hoor, dat je die behandeling doet :)
-
Ik had gróte moeite met de middagmaaltijd daar. Ik ben van huis uit opgegroeid met het "natuurwinkelprincipe", ook nog eens vanaf m'n 15e in een refromhuis gewerkt, en toen moest ik opeens "gewoon"brood gaan eten. En "gewoon"kaas. Terwijl ik, als ik at, zuurdesemboterhammetjes met tartex at, of een boterham met bio kaas en een tomaatje.
Ja, dat vind ik heel herkenbaar. Ze zijn daar heel ouderwets, op mijn lijst staat 3x melk per dag. "Voor de calcium." Rrrright. Ik gebruik thuis sojamelk. Wel de gewone, niet die zonder suiker of zo. Eigenlijk mag het niet, maar ik weet van mezelf dat ik dit écht niet uit eetstoornisreden dou. Waarom zou ik ook. Er zit qua voedingsstoffen en vet en zo hetzelfde in ongeveer.
-
Ik snap dat orthorexia een ziekte is, maar ik vind het wel ergerlijk dat mensen die bijvoorbeeld geen E-nummers willen eten of alleen maar biologisch, meteen als gezondheidsfreaks worden bestempeld.
Tegen mensen die veel junkfood eten wordt minder negatief aangekeken.
Ik begrijp wat je bedoelt. Wij moesten een artikel lezen waarin de schrijver van een bepaald boek werd geciteerd. Over zijn boek stond geschreven: "Hij rekent af met alle gezondheidfreaks, zoals vegetariërs die niks willen eten uit een pan waar vlees in gezeten heeft, veganisten die geen kaas willen, macrobioten die geen voorgesneden groente willen..."
Nou vind ik persoonlijk dat er een heel groot verschil zit tussen de eerste twee en de laatste.
Maar wat ik wel vind: Er zijn mensen die alle E-nummers weigeren onder het mom van: Da's ongezond! Terwijl je van die ene keer dat E-nummertje echt niet meteen ziek wordt. Dat neigt wel een beetje naar panisch omgaan met eten.
Als ik zou kunnen kiezen tussen iets mét en iets zonder E-nummers kies ik voor zonder. Maar als ik bij mijn vader eet, en hij heeft vega gekookt, ga ik niet nog eens de verpakking vragen en die uitpluizen bijvoorbeeld.
-
Maar wat ik wel vind: Er zijn mensen die alle E-nummers weigeren onder het mom van: Da's ongezond! Terwijl je van die ene keer dat E-nummertje echt niet meteen ziek wordt. Dat neigt wel een beetje naar panisch omgaan met eten.
Als ik zou kunnen kiezen tussen iets mét en iets zonder E-nummers kies ik voor zonder. Maar als ik bij mijn vader eet, en hij heeft vega gekookt, ga ik niet nog eens de verpakking vragen en die uitpluizen bijvoorbeeld.
E-nummers zijn niet per definitie ongezond. Het is een nummer aanduiding voor hulpstoffen die getest en goedgekeurd zijn voor consumptie. Er zitten heel gewone dingen tussen. E300 is bijvoorbeeld ascorbinezuur, vitamine C. Ook bijenwas is erg onschuldig. Net als voor andere voedingsstoffen kun je wel voor deze dingen overgevoelig zijn, zoals voor een bepaalde kleurstof of ve-tsin. Ik vind dat je groot gelijk hebt dat je je daar een beetje relaxed mee om gaat.
Erg goed van jullie dat jullie je eetproblemen onderkennen en er wat aan doen!
-
Over zijn boek stond geschreven: "Hij rekent af met alle gezondheidfreaks, zoals vegetariërs die niks willen eten uit een pan waar vlees in gezeten heeft, veganisten die geen kaas willen,
Zeker een Amerikaanse schrijver? In Amerika wordt vegetarisme volgens mij vooral gezien als een gezondheidsdieet. Veganisten die geen kaas meer eten, doen dat niet uit gezondheidsoverwegingen.
Zitten er bij zo'n groep ook wel eens vegetarische therapeuten/begeleiders?
-
Kunnen relativeren lijkt mee heel gezond als je gevoelig bent voor eetstoornissen. Het uitpluizen van E-nummers lijkt me niet echt bevorderlijk.
-
'breek me de bek niet open'
maar wel dat mijn veganisme niet voortkomt uit mn eetstoornis
-
Over zijn boek stond geschreven: "Hij rekent af met alle gezondheidfreaks, zoals vegetariërs die niks willen eten uit een pan waar vlees in gezeten heeft, veganisten die geen kaas willen,
Zeker een Amerikaanse schrijver? In Amerika wordt vegetarisme volgens mij vooral gezien als een gezondheidsdieet. Veganisten die geen kaas meer eten, doen dat niet uit gezondheidsoverwegingen.
Zitten er bij zo'n groep ook wel eens vegetarische therapeuten/begeleiders?
Een van mijn socio's is een ex-vega. Eentje die op haar elfde vega is geworden omdat haar konijn overleden was of iets dergelijks. Ze eet nu wel vlees, maar naar eigen zeggen voornamelijk van de bioslager. Als ze met ons mee eet neemt ze wel gewoon vlees, en dat komt echt niet van de bioslager. Dubieus dus. Ik begrijp wel dat ze de patiënten niet in de war wil brengen, maar er zijn ook socio's die gewoon boterhammen eten, dus zo verwarrend kan het toch niet zijn?
-
Ik neem aan dat socio niet staat voor sociopaat? ;)
-
Ik neem aan dat socio niet staat voor sociopaat? ;)
Nee, het staat voor sociotherapeut. Begeleider dus.
-
Als je een eetstoornis hebt lijkt het me niet zo handig om veganist te wórden en ieder geval en is het misschien ook niet verstandig als je het al bent, om te blijven. Het maakt namelijk gewoon dat je erg in de weer bent met voedingsmiddelen. Herinner mij hier ritsen van vragen: is dit veganistisch, is dat veganistisch. Lijkt me niet zo handig als eten een obsessie is. Zo ongeveer: dat het ook niet handig lijkt om diëtiste te worden.
Het lijkt me verstandig in een of ander hobby of studie te storten die niets met eten te maken heeft. Puur gevoelsmatig, ik begrijp niet zoveel van eetstoornisssen. Wat ik wel kan begrijpen: is de voldoening, de macht iets onder controle te willen hebben of te houden.
-
Ik heb ook weleens gehoord dat ze bij voeding en dieetiek studenten 'screenen' of zo... er zijn vele mensen bij met een es geloof ik.
-
Hmm dit vind ik dan weer negatieve informatie:
"Bij personen met een eetstoornis wordt 'vegetarisch eten' soms ook als alibi gebruikt om de eetstoornis in stand te houden. Onderzoek wijst in deze richting: Hoewel de meeste vegetariërs gezond zijn, blijken vegetariërs vier keer zo veel kans te hebben om een eetstoornis te ontwikkelen.
Er zijn hiervoor twee mogelijke verklaringen. Een eerste verklaring is dat sommige vegetariërs zo perfectionistisch omgaan met hun voedselopname dat ze erdoor geobsedeerd geraken. Overbekommerd zijn over gezond eten kan mogelijkerwijze evolueren in een (te streng) dieet en zo leiden tot anorexia of boulimia nervosa.
Een tweede verklaring legt het verband tussen het vaker voorkomen van eetstoornissen bij vegetariërs 'omgekeerd'. Personen die een aanleg hebben voor het ontwikkelen van een eetstoornis gebruiken het vegetarisch of veganistisch worden als een manier om hun voedselbeperking te structureren of te rechtvaardigen."
Gelukkig wordt het wel enigzins gerelativeerd. Kijk op: http://www.eetstoornis.be/anorexia_survival_15.htm voor meer info.
-
Hmm, eetstoornissen komen bijna niet bij mannen voor toch? Of die zijn niet zo bekend misschien.
Ongeveer 2% van de mannen heeft een eetstoornis, tegenover 5% van de vrouwen.
-
http://www.eetstoornis.be/anorexia_survival_15.htm :
En toch vraag ik me af of die cijfers ook voor bijvoorbeeld Nederland opgaan.
Zoals ik al eerder zei, is vegetarisme in de USA een gezondheidsdieet, terwijl ik hier in NL toch echt het idee krijg dat dierenwelzijn voorop staat in de beslissing om vegetarisch te gaan eten.
Het aangehaalde boek (Donna Maurer (1995) 'Vlees als een sociaal probleem' /'Meat as a Social Problem') is van een Amerikaanse schrijfster (vegetarier overigens, zie hieronder).
Bovendien, als ze je vragen waarom je vegetarier bent, zul je een aantal redenen noemen, waaronder gezondheid, vooral omdat die redenen altijd keurig opgesomd staan op sites etc.
Ook al ben je helemaal niet met je gezondheid bezig, je zult het toch als reden noemen, omdat het een soort van standaard antwoord is.
En als ik kijk naar wat de vega's hier eten, kan ik het me moeilijk voorstellen dat de meesten weten hoe een gezond dieet er uitziet, excusez moi.
Persoonlijk ben ik van mening dat de meeste mensen met eetstoornissen het vegetarisme gebruiken als excuus, omdat daar minder vragen over gesteld worden.
Ik kan hier niet zeker over zijn, het is mijn mening. Ik weet niet zoveel van eetstoornissen, dus misschien dat de patienten hier meer van weten: zijn jullie mede-patienten/vegetariers op de hoogte van dierenleed?
www.amazon.com :
Vegetarianism: Movement or Moment?
Donna Maurer is a long time vegetarian and freelance academic editor who also teaches online for the University of Maryland University College, where she is Adjunct Associate Professor of Sociology. She has co-edited three books on food and body weight issues (with Jeffery Sobal), including Eating Agendas: Food and Nutrition as Social Problems. She also serves on the Board of Directors of the Association for the Study of Food and Society.
-
In mijn groep zit een vega die het wel voor het dierenleed doet, maar dan weer wel vis eet, "want daar zitten weer heel veel goede voedingsstoffen in". Dus ik denk eigenlijk dat gezondheid ook wel een grote rol speelt.
Bij mij speelt gezondheid nauwelijks een rol, daar ben ik me pas later in gaan verdiepen.
-
Maar dat geldt misschien voor haar ook wel?
-
Maar dat geldt misschien voor haar ook wel?
Misschien, maar dan snap ik niet dat ze wel vis eet. Maar goed, zou kunnen natuurlijk. :)
-
ja hoi! ik heb ook een keer een docu gezien over orthorexia nervosa (ik geloof bij tegenlicht), dat mensen dus niet anorexia krijgen omdat ze aan een slankheidsideaal willen voldoen, maar dat iemand op een gegeven moment steeds 'bewuster' gaat eten: bijv. eerst bio, dan veggie dan vega, dan bijna naar niets:steeds meer uitsluiten omdat het ongezond is.
Zelf houd ik ook niet van 'ongezonde' dingen. maar dat is slechts toeval: ik houd niet van chips of snacks ofzo en let ook wel op wat ik eet, maar het gaat niet zo ver dat ik mezelf een orthorexia nervosist (zeg je dat zo?) zou noemen, zeker niet.
Succes voor mensen die wel last hebben van eetstoornissen!
piek
-
Ik ben het er wel mee eens, dat vegetarisme of wat ook vaak als 'excuus' gebruikt wordt. Toch is het lang niet altijd zo. In gespecialiseerde klinieken staat men iig negatief tegenover vegetarisme en veganisme is al helemaal uit den boze...
-
maar er zijn ook momenten dat ik tevreden ben met mijzelf, het is al beter dan toen ik 16 was. Maar zoals met elke verslaving blijf je er je hele leven gevoelig voor.
-
Een gespecialiseerd centrum? Amarum, de Ursula, Rintveld, het Mentrum, het CSP.. naja, kijk es op www.sabn.nl bij instellingen.
Want een eetstoornis is zo kut :( en je kan er van genezen hoor!
-
Goh, ik wist niet eens dat je van vegetarisme een eetstoornis kan krijgen ???
Dat is dus ook niet zo.
-
ik houd niet van chips of snacks ofzo en let ook wel op wat ik eet, maar het gaat niet zo ver dat ik mezelf een orthorexia nervosist (zeg je dat zo?) zou noemen, zeker niet.
Dat is ook een gevaar van een nieuwe ziekte 'verzinnen', of een naam ervoor, dat veel mensen in dat profiel passen.
Tegenwoordig kun je niks meer doen of laten of de psycholgie heeft er wel een passende aandoening bij ;).
-
Ik doe veel sport, dus ik eet best wel veel eiwitten, en ik let wel op vet en zo. Je zou dus kunnen zeggen dat dat ook een eetstoornis is, want ik volg niet helemaal de voedingspiramide.
Dat is geen eetstoornis, dat is een afwijkend eetpatroon. Maar dat heeft volgens mij 90% van de bevolking. Een eetstoornis is het pas als je er obsessief mee bezig bent, dus dat je je ontzettend klote voelt als je bijvoorbeeld een keertje iets te veel vet hebt gegeten, of dat je dan als een idioot gaat sporten om het weer te verbranden. En dat dag in, dag uit.
-
En ook als het een bedreiging is voor je gezondheid...
-
Ik sla niet door naar gezond eten ,maar junk food.
Dat heb ik ook. Ik probeer normaal gesproken zo gezond en mager mogelijk te eten, maar tijdens een eetbui kan het me allemaal niks meer schelen, dan is het hierrrrrrr met dat ijs en die snoepjes! Ik vond mezelf ook heel lang ontzettend hypochriet, alles bij de natuurwinkel kopen en zo, maar dan bij een eetbui de grootste rommel naar binnen schuiven. (Alleen geen vlees, dat dan weer niet.)
-
En ook als het een bedreiging is voor je gezondheid...
Het verschil tussen orthorexia en an/bn is dat orthorexia niet per definitie schadelijk voor de gezondheid is. Tenminste, niet voor de lichamelijk gezondheid. Wél voor de geestelijke gezondheid.
-
Ik ken de term orthorexia alleen van www.beyondveg.com, waar ze nogal kritisch zijn over vegetarisme en veganisme en helemaal over fruitisme. Fruitisme is, denk ik, ook (en vooral) schadelijk voor de lichamelijke gezondheid. Ik voorzie althans problemen met het binnenkrijgen van genoeg eiwit, en natuurlijk B12.
Sowieso is een geestelijk gezondheidsprobleem meestal ook indirect bedreigend voor het lichaam. In het geval van orthorexia is dat denk ik omdat je niet de benodigde voedingsstoffen binnenkrijgt.
Nou kan ik me ook voorstellen dat er een bepaalde ongezonde instelling tegenover voeding is die met eetstoornissen gepaard gaat, en die ook kan voorkomen als je (nog) niet gevaarlijk ongezond eet of bijvoorbeeld een te laag gewicht hebt (zoals dat voorbeeld van dat meisje dat voor anorexia in behandeling was maar geen ondergewicht had), maar wel om behandeling vragen omdat het bijvoorbeeld wijst op een dieperliggend probleem.
-
Bij ons op therapie wordt juist ook veel aandacht besteed aan dwangmatig sporten en overmatig water drinken. Natuurlijk kan sporten een lekkere uitlaatklep van spanning zijn, maar er zijn eetgestoorden die elke dag 20 kilometer rennen en 5 liter water drinken. Meestal denken ze in het begin echt dat daar niks mis mee is. Maar zo veel water is niet goed, je spoelt daarmee allemaal belangrijke mineralen weg. En zo veel sporten is ook niet goed als het dwangmatig gaat, en vooral niet als je al ondergewicht hebt.
-
Het zal zoiets als met verslavingen zijn: de ene inruilen voor de ander?
-
In mijn groep zit een vega die het wel voor het dierenleed doet, maar dan weer wel vis eet, "want daar zitten weer heel veel goede voedingsstoffen in". Dus ik denk eigenlijk dat gezondheid ook wel een grote rol speelt.
Maar heeft dat van het begin af aan een rol gespeeld?
Ik ken niemand persoonlijk met een eeststoornis, maar ik krijg het idee dat bij hen alleen vetten en Kcal onder gezond eten vallen. Weten ze ook hoeveel magnesium en B1 ze dagelijks naar binnen moeten krijgen en letten ze daar ook op?
Bovendien heb je Kcal nodig om simpelweg in leven te blijven, dus er flink op korten is sowieso ongezond.
-
Ik ken niemand persoonlijk met een eeststoornis, maar ik krijg het idee dat bij hen alleen vetten en Kcal onder gezond eten vallen. Weten ze ook hoeveel magnesium en B1 ze dagelijks naar binnen moeten krijgen en letten ze daar ook op?
Bovendien heb je Kcal nodig om simpelweg in leven te blijven, dus er flink op korten is sowieso ongezond.
Wat ik aan mensen met een eetstoornis ontmoet heb, en ook als ik naar mezelf kijk boeien inderdaad voornamelijk de kcal en de vetten. Ik heb zelf wérkelijk geen idee hoeveel B1 en magnesium ik zou moeten binnenkrijgen. Ondertussen weet ik wel wat ik, als ik normaal wil eten, op een dag ongeveer moet binnenkrijgen aan brood/fruit/groenten/vleesvervanging etc. maar dat wist ik toen ik pas begon met 'lijnen' ::) absoluut niet.
Maar goed, elke eetgestoorde is weer anders.. elke eetstoornis is anders, iedereen heeft verschillende producten die eng en verboden zijn en andere die juist veilig zijn. Er zijn natuurlijk wel herkenningspunten en lijnen van vergelijking te trekken, maar helemaal identiek zijn twee eetstoornissen nooit.
-
Op de Trouw-site staat een artikel over een nieuwe behandel-methode voor anorexia en boulimia.
http://www.trouw.nl/zorgengezondheid/artikelen/1104758831086.html :
Eten onder toezicht van een computer is de nieuwste methode om anorexiapatiënten aan tafel te krijgen.
In het kantoor van psycholoog Jan van Driel staat een kleine computer waaraan een weegschaal is verbonden. Van Driel drukt op een knop en het beeldscherm flitst aan. ,,Place your plate on the scale’’ zegt het apparaat. De psycholoog zet een bord met boterhammen kaas op de weegschaal. Op het scherm verschijnt een grafiek met twee lijnen. Van Driel legt uit dat de ene lijn aangeeft hoe snel je zou moeten eten, de andere hoeveel je al hebt gegeten. Terwijl je eet, vraagt de computer geregeld in hoeverre je het gevoel hebt dat je vol zit. De computer, genaamd de Mandometer, is bedoeld om jongeren met een eetstoornis stapsgewijs weer normaal te leren eten. Dat gebeurt in Nederland nu voor het eerst op een nieuwe afdeling van de Bascule, een academisch centrum voor kinderen jeugdpsychiatrie in Amsterdam.
...
Meer informatie over de mandometer is te vinden op www.mando.se.
Voor informatie over de Bascule: www.debascule. com.
-
Ik heb ook een eetstoornis gehad.
Het is ontstaan toen ik aan de Drugs zat.
Ik heb 6 jaar lang Speed, Xtx, weed, Paddo's en Alcohol gebruikt.
In die tijd dat ik aan de Drugs kwam ging ik net verhuizen naar een ander dorp wat ik overigtens niet zo leuk vond.
Ik was erg onzeker, werd op school gepest, en ging met foute vrienden om.
Toen ik er achter kwam dat ik van Speed af kon vallen, was het hek van de dam.
Ik werd niet geaccepteerd in mijn nieuwe omgeving.
Hoe meer dat gebeurde hoe minder ik at(dat kreeg ik overigens later pas in de gaten, toen ik door kreeg dat het Anorexia was).
Ik had een hekel aan mijzelf, ik keurde mezelf af.
Ik at niks meer, maar dat hield ik niet lang vol, dus stapte ik over op wortels en komkommers.
Gebruikte laxeermiddelen.
Ik was ook de hele dag aan overmatig aan het sporten, kon niet stil zitten, zo bang om dik te worden.
Totdat mijn vader er achter kwam.
Hij probeerde mij weer aan het eten te zetten.
Tijdens een avondje wandelen Bood hij mij een patatje aan.
Uiteraard vloog ik daarvan in de gordijnen, ik was laaiend op mijn vader, hij wou mij tenslotte dik maken, dacht ik.
Terwijl ik broodmager was.
50 kg op een lengte van 1.73.
Eindelijk begon ik weer een beetje te eten.
Maar al gauw kreeg ik een rotgevoel van binnen(nu word ik dik)
Ieder avond na het eten ging ik snel naar mijn slaapkamer om vervolgens het eten uit te spugen, toen was de Anorexia weg en ontstond er Boulimia.
Ik kreeg gigantische vreetbuien, alles ging erin, om er vervolgens twee keer zo hard weer uit te komen.Ik was stokongelukkig en wou wel dood, ik had altijd het gevoel dat mensen een hekel aan mij hadden, dat ik niet deugde, niet goed genoeg was.
Na iedere vreetbui zakte ik als een plumpudding in elkaar.
Mijn zelfbeeld was helemaal vertekend.
Ik had een vriendin en was jaloers op haar omdat ze slanker was dan mij, zij schrok ervan, en vertelde mij dat zij toch echt haar benen dikker had dan mij, maar ik geloofde dat niet.
Je kon zeggen wat je wou, maar ik dacht gewoon: Ze liegen tegen mij, ze willen gewoon dat ik dik word.
Uiteindelijk, na 4 jaar ben ik weer begonnen met eten, en dit keer zonder te spugen.
Ik kon het niet meer volhouden, ik hou ontzettend van lekker eten en ik wist zelf wel dat acceptatie niks met je lichaam te maken heeft, maar met je ziel.
Je moet jezelf kunnen accepteren ongeacht hoe je er uitziet.
Tuurlijk is er altijd wel iemand die mooier en slanker is, maar moet je daar dan voor onder doen?
Tuurlijk zit jou iets dwars maar moet je daarvoor jezelf dan maar kapot gaan maken?
Ik heb geen eetstoornis meer, en voel mij beter dan ooit, ik geniet van eten in plaats van mij schuldig te voelen.
Hou van jezelf, zorg goed voor je lichaam, geef het dat wat ie nodig heeft: Voedsel.
Denk maar zo, je lichaam is een auto en heeft brandstof nodig, zonder brandstof rijdt ie niet.
Ik wil iedereen die een eetstoornis heeft, heel veel sterkte toewensen.
-
Het klinkt alsof je uit een heel diep dal er weer bovenop bent gekomen, magic aura! Ik vind het heel knap van je dat je nu zo goed ermee om kan gaan. Ben je geleidelijk aan beter voor jezelf gaan zorgen of was er iets waardoor "de knop" om ging?
Ik word soms gek van mezelf....over het algemeen ben ik helemaal niet blij met mijn uiterlijk en mijn innerlijk staat en valt ook met hoe anderen over mij denken. Ik heb nu al 10 jaar een eetstoornis en m'n gewicht schommelt als een bezetenen. Hoe meer omhoog, hoe ongelukkiger ik ben. Hoewel, hoe meer omlaag, hoe meer moeite ik moet doen en dat maakt ook niet bepaalt happy :-[
Ik ben al een tijd in therapie, maar boek niet veel vooruitgang.
Ach ja, wie weet kom ik ook nog eens zover als magic aura....
-
Ik ben al een tijd in therapie, maar boek niet veel vooruitgang.
Weinig vooruitgang waarin? Qua gedrag, of qua gedachten?
Weet je wat je nodig hebt, om dat te kunnen veranderen? Misschien andere therapie? (Ik weet niet wat voor therapie je nu hebt, maar PMT is bijvoorbeeld een hele goede therapie als het gaat over lichaamsbeleving/vertekend lichaamsbeeld, enzo.)
Sorry dat ik zoveel vrgen stel, je hoeft er hier ook niet persé op te antwoorden hoor, gewoon wat dingetjes om over na te denken, misschien :).
-
Qua gedrag voornamelijk. Door mijn gedrag krijg ik weer bepaalde gedachten, door die gedachten weer gedrag en zo is de cirkel weer rond.....
Ik heb in de deeltijdgroep ook PMT gehad en dit was idd een fijne methode. Maar ik ben nu al een tijdje uit de groep en heb nu gesprekken bij het RIAGG met een hele aardige meid als psychologe.
Soms heb ik m'n ups na een gesprek met haar, heb je het gevoel toch een stapje verder te zijn, om vervolgens toch weer een flinke dip te krijgen...
Er zal toch in binnen bij moeten veranderen.
-
Ongeveer 2% van de mannen heeft een eetstoornis, tegenover 5% van de vrouwen.
Waarvan er zeker meer, zijn die er niet eerlijk voor uit durven te komen.
Het schijnt nogal een Taboe te zijn, omdat een eetstoornis voornamelijk een vrouwenkwaal is, althans dat denkt men.
Ik vrees dan ook dat er verscheidene mannen hier mee door zullen lopen zonder aan de bel te durven trekken, puur uit schaamte, en dat vind ik niet nodig, het is niet iets om je voor te schamen, ongeacht of je man of vrouw bent.
-
Qua gedrag voornamelijk. Door mijn gedrag krijg ik weer bepaalde gedachten, door die gedachten weer gedrag en zo is de cirkel weer rond.....
Herkenbaar :-[.
Ik heb wel gelezen dat je al een tijdje bezig bent, met therapie, maar probeer niet teveel van jezelf te verwachten. Van een eetstoornis afkomen heeft tijd nodig, je hebt m immers ook niet in 1, 2, 3 ontwikkelt. Het zijn twee stapjes vooruit, en dan eentje weer terug (helaas).
En wees vooral heel eerlijk naar je psychologe, want anders hou je alleen jezelf maar voor de gek. Sterkte ermee :).
-
Dit is nou zo leuk aan dit webforum. Een hart onder de riem, steun en een relativerend advies. Je maakt het wel eens anders mee.
-
Ja, het is hier duidelijk geen foebelforum...!
-
Op de Trouw-site staat een artikel over een nieuwe behandel-methode voor anorexia en boulimia.
http://www.trouw.nl/zorgengezondheid/artikelen/1104758831086.html
Ik wilde hier nog even wat op zeggen. Ik heb er eerder al over gelezen en ik vind het allemaal echt heel erg vaag (maar goed, het schijnt te werken). Het vreemde eraan vind ik dat er wordt voortgegaan op het verzadigingsgevoel van degene met een eetstoornis.
Maar juist bij mensen met eetstoornis kan dat gevoel erg verstoord zijn.. waardoor je dus echt 'vol' kan zitten van een schijfje appel.
Bovendien kan je jezelf ook echt vol denken, alleen maar omdat je dénkt teveel gegeten te hebben (terwijl dat dus vaak niet zo is).
Maar goed.. als er mensen mee geholpen zijn :-\.
-
[quote author=Hizikigrrrl
Maar juist bij mensen met eetstoornis kan dat gevoel erg verstoord zijn.. waardoor je dus echt 'vol' kan zitten van een schijfje appel.
Bovendien kan je jezelf ook echt vol denken, alleen maar omdat je dénkt teveel gegeten te hebben (terwijl dat dus vaak niet zo is).
Maar dit wordt ook juist aangehaald in het artikel. Fysiek gezien kun je niet vol zitten van een schijfje appel, het is dus vooral een gevoel. Die therapie leert je daarmee omgaan.
-
Oh :-[ sorry.
Daar heb ik overheen gelezen ofzo, dan. Ik had gelezen dat de computer vraagt hoe vol je zit en dacht dat afhankelijk daarvan bepaald wordt hoeveel je moet eten ofzo. Foutje van mij..
-
Nou...
Nou...
Nou vooruit, het is je vergeven. Maar alleen omdat ik vandaag in een goede bui ben hoor!
;)
-
Eetstoornissen? Hmmm, ikzelf 'leef' vaak een dag op een bak koffie. Dat is vast niet goed (ondanks dat ik met mijn 1.78m slechts 60 kilo weeg en mooi slank ben; vind ik zelf). :)
Maar aan de andere kant werk ik zo zakken met borrelnoten, groenteburgers en andere zaken weg wanneer ik die voorhanden heb; terwijl mijn gewicht precies hetzelfde blijft.
Maar misschien zou ik toch wat beter en rond vaste tijden moeten eten... Brood eten zou een begin zijn denk ik zo. Maar het is lastig wanneer je de enige in huis bent. Ikzelf let dan niet snel op mijn voedingspatroon.
Groetjes,
Manuel
-
Dat is vast niet goed (ondanks dat ik met mijn 1.78m slechts 60 kilo weeg en mooi slank ben; vind ik zelf). :)
Maar aan de andere kant werk ik zo zakken met borrelnoten, groenteburgers en andere zaken weg wanneer ik die voorhanden heb; terwijl mijn gewicht precies hetzelfde blijft.
De BMI even voor je uitgerekend. gewicht 60 delen door je lengte 1,78 en nog eens door de lengte 1,78. Dan kom je onder de 19 uit. Dit is volgens de lijst niet meer slank maar ongezond. Net zoals overgwicht (ik zelf zit net op de 25 grens, oppassen dus) is ondergewicht ook niet goed. De schijf van vijf is volgens mij een lijst die voor jou goed te raaplegen is.
-
Volgens het voedingscentrum is de grens voor ondergewicht een BMI van 18.5:
"Of het gewicht al dan niet gezond is, is eenvoudig vast te stellen met de Body Mass Index. Bij een uitkomst onder 18,5 is sprake van ondergewicht. Het is dan verstandig te proberen aan te komen en zo nodig naar de huisarts te gaan. Deze kan desgewenst verwijzen naar de diëtist."
Als ik het goed begrijp zijn de matige voedingsgewoonten bij Manuel een kwestie van laksheid/luiheid. Hierin kan ik mezelf wel een ervaringsdeskundige noemen. Ik eet wel elke dag brood: brood is lekker en snel klaar te maken, dus dat is zeer geschikt. Een andere tip; koop geregeld je favoriete fruit (in mijn geval bananen en mandarijntjes). Dan kun je dat eten als tussendoortje.
-
en wanneer eet je je lekkere groenten dan op?
groentensoep is heel handig en lekker en eventueel in te vriezen.
ik maak overal soep van (ja, niet elke dag).
bijv: brocolli soep! Heerlijk, makkelijk en supergezond met veel vitamientjes.
brocolli in water koken, met bouillon of kruiden of gewoon een beetje zout, later als bijna gaar pureren (met staafmixer) en als je wilt monchou / room / koffiemelk / sojaroom erbij doen. lekker biologisch brood erbij en smullen!
Duurt misschien vijftien minuutjes om te maken, als je daar al te lui voor bent, laat dan maar!
dit kun je ook met allerlei andere groentes doen, be creative!
-
Heh heh heh, het blijkt dat mijn moeder (= voedingskundige) het ook niet eens is met mijn leefwijze. Ze heeft me opgedragen elke avond bij hen langs te komen voor het avondeten. "Dan krijg ik in elk geval nog een gezonde maaltijd binnen" :D
Tja, laksheid en luiheid zal het wel wezen. Veelal zit ik 'gezellig' boven achter m'n computer en ben dan te beroerd om naar beneden te gaan om brood uit de vriezer te ontdooien. Heb echter gisteren toch maar even 4 plak brood gegeten. :)
De enige keren dat ik echt actief met eten bezig ben, is wanneer ik iemand over de vloer heb. Dan vind ik het opeens leuk om te koken. Zal wel aan m'n sterrenbeeld liggen *LOL*
Ach, en die BMI blijkt niet te kloppen (althans dat zegt m'n moeder); want die is aangepast op een globaal gewenst gemiddelde. Ik ben namelijk wel slank, maar niet broodmager (tenminste dat vind ik zelf). Als ik de ideale score zou nastreven zou ik voor mijn gevoel teveel lichaamsvet krijgen. Mijn moeder heeft nog een lagere score als ik, en zij is gewoon erg slank. Niet dat ik te dik zou kunnen worden, aangezien ik rond de 60 blijf; hoeveel ik ook eet. Versnelde stofwisseling??? :D
Oh, en groentesoep? Hmmm, het is niet zozeer de bereidingstijd waardoor ik het niet zou maken. Eerder de trip naar de supermarkt om alle benodigdheden te vergaren. Ik heb namelijk een pesthekel aan supermarkten en die rijen bij de kassa's (met die moddervette vrouwen en hun karren vol vleeswaren) :p
Maar ik zal eens kijken wat er zoal te maken is. Heb destijds voor mijn verjaardag een vegetarisch kookboek gekregen. Eens zien of dat mij kan activeren tot een volledig zelfstandig eetpatroon. :)
Groetjes,
Manuel
-
Nu word je ook nog eens met ons als beterweters geconfronteerd. Heb je net je moeder uit zicht en dan begint het forum ook nog eens.
-
Nu word je ook nog eens met ons als beterweters geconfronteerd. Heb je net je moeder uit zicht en dan begint het forum ook nog eens
:D
Ach, je moet maar zo zien, je moeder heeft gewoon het beste met je voor.
-
Ach, je moet maar zo zien, je moeder heeft gewoon het beste met je voor.
Inderdaad, en zo zie ik het ook. Ik geef toe dat ik inderdaad roofbouw op mijn lichaam pleeg (zo zegt mijn moeder het). Ik heb nu ook al een pot calcium-tabletten van haar gekregen (ter voorkoming van bot-ontkalking). ;)
Ik denk dat ik gewoon wat vaker mensen op bezoek moet hebben. Dan eet ik tenminste zelf ook van mijn gekookte spullen. :D
(realiseert zich dat hij nog een volledige 2-4 persoons indonesische roerbak-maaltijd in huis heeft; just add veggies...)
*lol*
Manuel
-
(realiseert zich dat hij nog een volledige 2-4 persoons indonesische roerbak-maaltijd in huis heeft; just add veggies...)
Hoe kom jij daaraan? waar koop jij dat?En hoe heet al dat lekkers????? :kwijl:
-
Ik word soms gek van mezelf....over het algemeen ben ik helemaal niet blij met mijn uiterlijk en mijn innerlijk staat en valt ook met hoe anderen over mij denken.
Ik vind het moeilijk om je het 1 en ander te vragen, maar ik denk dat hier meer achter zit.(Nare dingen meegemaakt in het verleden)?
Mischien heb ik het wel helemaal mis hoor, ik probeer alleen uit te vissen waarom je zo denkt, ik vind dit erg rot voor je.
Omdat ik namelijk ook zo over mijzelf heb gedacht, niks was goed aan mij ik deugde niet, ik was lelijk, mijn neus, mijn handen, mijn voeten, mijn tanden, mijn stem Etc, Etc...........
Ik zal je 1 vraag stellen:
Als jij helemaal alleen op deze aarde was, zonder mensen die veroor/en/of beoordelen en je hebt geen spiegeltje om in te kijken en jezelf te bekritiseren...
Zou jij jezelf dan afkeuren?
-
Om origineel te zijn: ook ik heb een eetstoornis gehad. Ben hier erg veel voor behandeld maar niks hielp, ook de gespecialiseerde hulp niet. Tot ik begon met alternatieve geneeswijze. Daar ben ik zo veel mee opgeschoten dat ik mij genezen voel nu, al blijft het een zwakke plek. Maar van binnen voel ik mij genezen en dat is het belangrijkste. Zoals ik het voel hebben mijn eetstoornis en mijn vegetarisme niets met elkaar te maken. Ik ben nooit gestopt met vlees eten om ergens onderuit te komen. Ik eet geen vlees omdat ik niet wil dat er dieren sterven voor mij. En al helemaal geen dieren die een ellendig leven hebben gehad.
Mijn eetstoornis heeft wel invloed op het feit dat ik zo min mogelijk dierlijke producten gebruik maar niet helemaal geen. Ik let niet heel streng op ingrediënten in producten (natuurlijk wel of er geen vlees in zit) juist omdat ik heel lang heel dwangmatig met eten ben omgegaan en geen zin heb om daarnaar terug te keren.
-
Om origineel te zijn: ook ik heb een eetstoornis gehad. Ben hier erg veel voor behandeld maar niks hielp, ook de gespecialiseerde hulp niet. Tot ik begon met alternatieve geneeswijze.
Zou je mij uit willen leggen wat dat inhoudt?
-
Om origineel te zijn: ook ik heb een eetstoornis gehad. Ben hier erg veel voor behandeld maar niks hielp, ook de gespecialiseerde hulp niet. Tot ik begon met alternatieve geneeswijze.
Leg eens uit, die alternatieve geneeswijze.
Ik heb veel gehad aan behandelingen van een magnetiseur en acupuncturiste. Ook ben ik in hypnotherapie geweest om achter de oorzaken van mijn problemen te komen. Het is zo belangrijk dat je iets doet aan de werkelijke oorzaken van je problemen. Als je dat niet doet dan kan men proberen je eetgedrag te veranderen tot Sint Juttemis maar dat zal niks oplossen, misschien je eetgedrag tijdelijk, maar niet werkelijk.
-
@ Laurita: als ik je foto in het smoelenboek bekijk, kan ik alleen maar zeggen dat je een erg mooi meisje bent, maar ik veronderstel dat je zelfbeeld gewoon weinig met de realiteit te maken heeft.
Ik moet toegeven dat ik eigenlijk geen voeling heb met eetstoornissen, maar ik wil iedereen die eraan lijdt of geleden heeft wél heel veel moed toewensen! En vergeet niet jezelf een compliment te geven als je een vooruitgang boekt...
-
Dank je Anya.....Al was ik daar nog zo'n 6 kilo lichter.
Gisteravond een beetje een verdietige bui gehad. Was al mijn negatieve gevoelens zó zat. Wat Magic Aura schrijft, ben ik het helemaal mee eens. Maar ik ken de oorzaak van mijn problemen niet. Daar ben ik samen met m'n psychologe mee bezig, om dat uit te vinden.
-
Dank je Anya.....Al was ik daar nog zo'n 6 kilo lichter.
Anya heeft gelijk je bent een mooie meid om te zien, met of zonder die 6 kilo.
Het zit niet in je gewicht maar om wie je bent ;)
Een flinterdun meisje met een rotkarakter, daar zijn er zo veel van, maar die enkeling die meer weegt en aardig is, daar zouden wij nou juist wat meer van moeten hebben, daar zijn er te weinig van. :)
-
Kijk, het is de schuld van de maatschappij.
Wij moeten tegenwoordig aan een bepaald schoonheidsideaal voldoen.
En dat schoonheidsideaal is een leugen.
Al die mooie vrouwen die je op de Televisie ziet zijn Nep.
Bijgesmukt, verstopt onder dikke lagen make-Up.
Bepaalde beelden zijn zelfs bijgewerkt(bijvoorbeeld dat ene putje onder de billen)
Modellen hebben ook Cellulitis, maar dat krijg je niet te zien, want dat mag blijkbaar niet.
Ik vind dat ontzettend fout, je moet reëele mensen laten zien, geen popjes.
-
Tegenwoordig is trouwens een dikke kont toch de mode?
-
tegenw
oordig is trouwens een dikke kont toch de mode?
Ja, luister maar naar dat nummer van Pharrel en Snoop Dog:
Beautiful
Zij zingen:
With your big fat Bootie(dat vinden zij prachtig!) :D
-
Ok, mijn verhaal:
Als ik naar foto's van mezelf kijk als klein meisje ben ik helemaal niet dik. Toch heb ik altijd wel te horen gekregen dat ik een "snoepkont" ben en "zo lekker kan eten"en "kakwangen"heb.
Toen ik 10 was nam mijn vader me mee naar de dokter om te vragen of deze mij te dik vond. De dokter zei dat ik geen overgewicht had, maar wel moest uitkijken. Vervolgens móest ik op allerlei teamsporten en mee met wandelen omdat "dit zo gezond"was. Ik had hier helemaal geen plezier in.
Op school werd ik soms gepest. De ene keer met m'n ogen (chinees) de andere keer omdat ik al borsten had....
Toen ik 12 was begon ik te experimenteren met overgeven en afvallen. Tot m'n 18e ben ik écht te dik geweest. Uit verdriet en eenzaamheid ging ik 's avonds eten, en veel....
Toen ik 18 was kwam ik met buikvliesontsteking in het ziekenhuis. Hier viel ik 15 kilo af (in 3 weken!) en vond iedereen me opeens "zo'n ander mens". Ik begreep hieruit dat omgeving me meer accepteerde en wilde nóóit meer zo dik worden als hiervoor.
Vanaf toen is mijn leven altijd in het teken van eten en afvallen gaan staan.
Soms ben ik wel tevreden met mezelf hoor (maar nu even niet) en als jullie zo zeggen dat ik een leuke meid op die foto lijk dan vind ik dat fijn om te horen, maar over het algemeen worstel ik er toch heel erg mee.
-
Dikke konten mochten weer sinds Jennifer Lopez, maar laatstgenoemde heeft al een poos geen hitje meer gescoord of filmrol gespeeld. Maar latino-rages zijn wel aan seizoen (zomer dus) gebonden natuurlijk.
-
Maar ik ken de oorzaak van mijn problemen niet. Daar ben ik samen met m'n psychologe mee bezig, om dat uit te vinden.
Ik vraag me af of je daar ook wel ooit achterkomt. Meestal spelen er meerdere factoren mee en je karakter ook.
I.t.t. Magic Aura geloof ik niet dat het puur aan de maatschappij ligt, maar al die mooie mensen in de media, dat stoort mij ook wel eens.
-
Hmmm, dat verklaart waarom negers wel altijd naar me kijken ;D
(ik woon in een multi-culturele buurt 8))
-
Denk dat pesterijen en andere ervaringen die zorgen dat je minderwaardig voelt erg bij dragen dat je zelf erg onzeker word over jezelf (heb ik ook).
De reclames met die mooie modellen houd het meer in stand dat je onzeker blijft, want die onzekerheid zal er al langer hebben gezeten.
-
Het is tegenwoordig zelfs zo dat vrouwen hun kont laten vullen (met wat weet ik niet, siliconen misschien?) om een dikkere kont te krijgen.
-
Mag ik vragen door wie je gepest werd?
Waren het jongens of vooral meisjes?
-
Op de basisschool vooral jongens. Maar dat zal wel te maken hebben gehad met het tieten-gebeuren. Is natuurlijk wel erg interessant!
Op de middelbare school waren het 3 zittenblijvers. 1 jongen (die zichzelf er popi vond) en 2 meiden.
-
De schuld ligt niet alleen maar bij de maatschappij, ik vroeg mij namelijk af of Laurita een slecht verleden heeft gehad, meestal ligt het daaraan, en dat gevoel wordt vaak versterkt dor misleidende reclames.
Ik ben ook ontzettend gepest op school.
Ik was helemaal geen pestkop, eerder het tegenovergestelde.
Maar op de 1 of andere manier moest ik het altijd ontgelden.
Ik stonk en had vlooien wed er gezegd.
Als we Gym hadden op school werd ik altijd als laatste gekozen, en dan nog werd er gezegd: Wij willen haar niet.
Nou, daar sta je dan.
Als we bokje gingen springen werd ik zo onzeker dat ik er tegenaanklapte of aaan de andere kant erafdonderde, en dan ging iedereen smakelijk zitten lachen.
Na het sporten durfde ik nooit te douchen, want ik was net zoals jij vroeg rijp, borsten, menstrustie , bovendien spoten zij deoderant over mij heen.
Ieder pauze hadden we spelletjes, maar ik mocht nooit meedoen.
Ik voelde me voledig buitengesloten en dat was ook zo.
Gelukkig kon ik het met de jongens wel goed vinden, die vingen mij soms wel eens op.
Die hebben er wel eens wat over gezegd.
Op een dag was het dan ook zover, het was onvermijdelijk:
Ik kreeg klappen door de grootste grootbek van de groep.
Ze kwam naar me toe en begon te trappen, iedere keer weer tegen mijn scheenbeen aan.
Ik deed niets, totdat ik ineens dacht:"AUW! je doet mij zeer!
En ik begon om me heen te slaan en te schoppen met mijn armen en benen tegelijk, toen hebben de leerkrachten ons maar de school ingeduwd voor een gesprek.
De afloop was goed, plotseling was de grootste treiterkont mijn beste vriendin(Ze had ontzag voor me ;D)
En de rest van het groepje sloot zich daar bij aan, het pesten was voorbij.
Op andere scholen ben ik ook wel gepest maar dat hield op den duur op omdat ik het niet langer pikte, ik beet van mij af, en toen hield het op, ik ben zelfs nog een tijdje de populairste van de klas geweest. ???
Maar goed, dit heeft wel invloed op mijn onzekerheid gehad, dat weet ik zeker, bovendien zijn er meer dingen gebeurd waardoor ik het gevoel heb gekregen dat ik niet deug, maar daar kan ik niet over praten omdat dat prive is, ik wil n.l geen schade aanrichten.
Die persoon weet ervan en betuigt ook spijt, bovendien kon ze er niks aan doen, omdat zij zelf ook een rotleven heeft gehad waardoor ze zo gevormd is.
Ik heb het haar vergeven.
Ik vond dat dat moest ik hou heel erg veel van haar en ik heb begrip voor haar jeugdsituatie, en we kunnen het nu wel een beetje met elkaar vinden en daar ben ik allang blij mee :-*
-
Op de basisschool vooral jongens. Maar dat zal wel te maken hebben gehad met het tieten-gebeuren. Is natuurlijk wel erg interessant!
Dat zal vast wel te verklaren zijn, zij worden met iets geconfronteerd waar ze nog niks van weten.
Daardoor weten ze niet hoe zij er mee om moeten gaan, en dat uit zich dan in Pestgedrag.
Op de middelbare school waren het 3 zittenblijvers. 1 jongen (die zichzelf er popi vond) en 2 meiden.
De grootste Popi is vaak het meest onzeker.
Dat kan ook, iemand is erg onzeker wil ergens bijhoren en gaat dan vervolgens iemand treiteren zodat zijn eigen onzekerheid niet opvalt.
Zo is mijn vader vroeger uitgscholden.
Hij had flaporen, maar wat blieek?
Die treiterkont die hem uitschold had zijn oren wel 2 x zo groot! ???
-
Hmmm, dat verklaart waarom negers wel altijd naar me kijken ;D
(ik woon in een multi-culturele buurt 8))
Nou, zie je wel? :O
Die houden juist van een stevige bips!
-
Maar ik ken de oorzaak van mijn problemen niet. Daar ben ik samen met m'n psychologe mee bezig, om dat uit te vinden.
Ik vraag me af of je daar ook wel ooit achterkomt. Meestal spelen er meerdere factoren mee en je karakter ook.
Het is absoluut waar dat een eetstoornis een combinatie is van meerdere factoren en je eigen karakter, je aanleg zeg maar om een verslaving te ontwikkelen.
Toch kun je wel achter (de meest belangrijke) oorzaak van je problemen komen, ik kon dat in ieder geval wel. Mij is het met een psychologe niet gelukt, dat ging mij teveel via mijn hoofd en niet via mijn gevoel. Maar sommige mensen hebben veel baat bij psychologen. Het is belangrijk om zelf te voelen wat bij jou past, denk ik. Ik heb eerst een heel regulier circuit doorlopen om daarna bij het alternatieve circuit terecht te komen, zo gaat dat meestal toch. Je denkt meestal niet: goh, ik heb een eetstoornis, laat ik eens naar een magnetiseur gaan. Maar als je niet voldoende baat hebt bij een psychologe/gespecialiseerde kliniek dan zijn er ook nog andere wegen.
Het schoonheidsideaal in de maatschappij is volgens mij maar een klein onderdeel van de eetstoornisproblematiek, willen voldoen aan een schoonheidsideaal kan een aanleiding zijn om een eetstoornis te ontwikkelen maar het is zelden de oorzaak.
-
Het is tegenwoordig zelfs zo dat vrouwen hun kont laten vullen (met wat weet ik niet, siliconen misschien?) om een dikkere kont te krijgen.
Niet zozeer dikker, maar voller. Het zijn denk ik vooral vrouwen en mannen met een platte kont die dat laten doen.
Ik vraag me trouwens af of je nog wel normaal kunt zitten met die dingen, want ze zitten toch niet in je kont vastgemaakt?
-
Laat ik ook eens als overjarige jongere (55) een duit in het zakje doen. Ik heb jaren lang als leerkracht gewerkt. (daarna "beleid" gaan doen bij de overheid na extra studie). Volgens mij had ik goed in de gaten als een kind buiten de groep kwam te liggen. In een groep heeft een leider altijd tot taak om te zien of iemand ook het onderspit delft. Je mag leiding daar ook op aanspreken. Als medegroepsleden dat zien heeft goede leiding daar ook een antwoord op. Ik stelde gedrag in de groep die beledigend was voor een ander ook altijd aan de orde. Het hield niet altijd op, omdat buiten schooltijd kinderen ook vaak kwetsend zijn, maar andere leerlingen konden er dan wel iets mee doen.
-
Over de eetstoornissen. Het is zo frustrerend dat goed uitziende jongeren er toch nog behoefte aan hebben om het prima uiterlijk te willen veranderen. Juist de omgeving heeft daar invloed op. De dochter van mijn partner heeft een vriendje. Prima vent overigens. Maar hij maakt grapjes over het ronde buikje bij mijn "stief'dochter. Terwijl zij op de BMI-schaal precies in het midden zit en haar vrouwelijke rondingen heel natuurlijk zijn. Zij wordt daar onzeker van en vindt zelf zo langzamerhand ook dat ze te dik is. Ik probeer dat wat te compenseren door te zeggen dat ze een prima figuur heeft, naar mijn smaak zelfs wat te dun. Ik heb haar vriendje daar ook op aangesproken, maar ik weet niet hoe zich dat gaat ontwikkelen.
-
Ik vrees dat de mening van haar vriendje in deze zwaarder weegt dan jouw mening...
-
ben ik ook bang voor. Maar kun je daar ook op een goede manier mee omgaan?
-
Willem, ik denk dat het vooral belangrijk is tegen haar vriend te zeggen wat jou persoonlijk raakt in wat hij tegen haar zegt. Het is per slot van rekening jouw (stief)dochter (ik heb een hekel aan dat woord)en als jij ziet dat iemand anders iets zegt of doet wat haar kwetst (onzeker maakt)heb jij al het recht daar wat van te zeggen. Ik vind het zeker goed dat je al iets hebt gezegd!
Ik denk idd ook dat het opgelegde schoonheidsideaal qua rol spelen in een e.s wel meevalt. Tuurlijk heb je jonge, net ontwikkelende tienermeisjes die graag op Britney Spears willen lijken. Maar vaak zit er toch alweer meer achter. Waarom wil je op B.S lijken ,als je tevreden met jezelf bent?
Ik wil niet persé op iemand lijken, maar mijn overtollige kilo's doen mij wel aan de tijd denken dat ik te zwaar was met alle ellende daarom heen.
Ik heb een zusje van 13 en zij is ook wel bezig met haar uiterlijk. Mijn vader maakt (net zoals bij mij) regelmatig opmerkingen over haar buikje en dat vind ik héél vervelend. Ik heb mijn ouders hier ook over aangesproken en gewoon keihard gezegd dat één van de oorzaken dat ik een e.s heb ontwikkeld dit soort opmerkingen zijn. Dus als ze nóg een dochter hiermee willen, ze dan vooral door moeten gaan!
-
Je hebt helemaal gelijk om de degene die dat soort opmerkingen maakt daarop aan te spreken. Jouw voorbeeld over je zusje (en jezelf)geeft ook aan dat de omgeving heel bepalend kan zijn. Overigens slaat mijn "stief"dochter niet door hoor. Zij ziet het ook wel, maar wanneer is wel het punt bereikt dat ze evt. door zal slaan.
-
Kun je niet een valse opmerking maken tegen het vriendje over zijn uiterlijk?
-
Als ze verder redelijk goed in haar vel zit zal ze niet zo snel doorslaan ;). Doorslaan doe je pas als er zich (meerdere) problemen voor doen in je leven. En zelfs dan hoeft dat niet, dat hangt heel erg van de persoon af. Ik vind het verder heel goed, zoals je op de situatie reageert.
-
Kan ik wel doen, maar dan krijg ik geheid een valse opmerking terug. :O
-
Hmmm, ik zou geen ruzie maken met de vriend van je dochter.... :-X
-
Ben ik niet bang voor hoor. Kunnen ook aardig veel van elkaar hebben. Hij vindt zelfs dat hij als overtuigde vleeseter hier uitstekende maaltijden krijgt. had van te voren nogal wat vooroordelen over vegetarisch. Wisselen nu zelfs gerechten uit, weliswaar pas ik de zijne (liever gezegd, die van zijn moeder) aan. En dan vindt hij ze ook nog te eten ;) Dit is overigens een noordelijk understatement voor, ik vond het erg lekker. Als je iemand hier vraagt: "Wat vond je er van" dan krijg je in negen van de tien keer het antwoord: "Het kon minder". En dan is het bedoeld als voortreffelijk.
-
Het is tegenwoordig zelfs zo dat vrouwen hun kont laten vullen (met wat weet ik niet, siliconen misschien?) om een dikkere kont te krijgen.
Niet zozeer dikker, maar voller. Het zijn denk ik vooral vrouwen en mannen met een platte kont die dat laten doen.
Ik vraag me trouwens af of je nog wel normaal kunt zitten met die dingen, want ze zitten toch niet in je kont vastgemaakt?
'k Heb het van de week bij MTV gezien, die zakjes lijken op de tietsiliconen. Ik snap ook niet hoe je daar op moet zitten...
-
Ach ja, je hebt ook gelzooltjes voor in je schoenen. Schijnt therapeutisch te werken. Misschien zitten er ook drukpunten in je kont....
Willem, mijn vriend zegt altijd"goed te doen" en dat is zijn manier van zeggen dat het eten lekker was :-\
-
Willem, mijn vriend zegt altijd"goed te doen" en dat is zijn manier van zeggen dat het eten lekker was :-\
Had ook kunnen zeggen: Ik kon het binnenhouden...
-
Ach ja, je hebt ook gelzooltjes voor in je schoenen. Schijnt therapeutisch te werken. Misschien zitten er ook drukpunten in je kont....
Willem, mijn vriend zegt altijd"goed te doen" en dat is zijn manier van zeggen dat het eten lekker was :-\
Komt ie ook uit net Noorden?
-
Ja, hij is geboren in Gruning! Ik in Den Haag, dus er is nogal wat contrast ;)
Ach Aiko, hij is me wel altijd heel dankbaar hoor, dat ik lekker kan koken. Tis meer een grapje (een gronings grapje dus....)
-
Hi Toeps,
Ik weet dat mijn eetstoornis mijn leven enorm beinvloed heeft en weet dus ook niet 100% zeker of ik vegetariër met vegan periodes zou zijn geworden als die eetstoornis nooit in mijn leven zou zijn gekomen.
Hoewel het vegetarische aspect maar een piepklein gedeelte is van mijn eetstoornis.
Ik heb tussen mij 13e en 17e zware anorexia gehad, ben daar voor opgenomen, behandeld, over and over.
De enige uitleg en connectie die ik kan geven aan eetstoornissen en veg*ns, is dat je meer let op je voeding.
Je hoeft niet een eetstoornis te hebben om goed op je voeding te letten, en ik ken zat meisjes uit mijn periode in de kliniek die helemaal niet gezond aten, maar leefden op kleine stukjes chocola, dus dat gaat ook niet eens altijd op.
-
Het zal zoiets als met verslavingen zijn: de ene inruilen voor de ander?
Ja, ik ben het levende voorbeeld daarvan.
Sinds ik "beter" ben (zucht, ik haat diagnoses, omdat ik aan ben gekomen en geen anorectisch gewicht meer heb ben ik dus beter in ieder's ogen, ze zouden eens moeten weten wat er in mijn hoofd om gaat) heb ik allerlei soorten vormen gehad.
Van anorexia dus naar boulimia, overmatig sporten - heel erg, heb een jaar gehad dat ik zes uur per dag aan het cardio sporten was, ik overdrijf niet, mijn hart was dus niet echt blij en liet dat ook merken... :hammer:, en heb een tijd gehad dat ik me gewoon vol propte een dag en daarna dagen aan het vasten sloeg.
-
Hey, daar ben ik weer!
Ik ben ondertussen alweer bijna beter! Ik heb nooit meer eetbuien, en ik kan heel goed met eten omgaan. Ik ben nu vooral aan het werken aan mijn onzekerheid. Ik ben vaak bang om het niet goed te doen.
Ik merk dat ik weer steeds meer richting veganisme ga, maar deze keer wil ik het niet obsessief doen. Ik wil streven naar veganisme, maar als het een keer niet uitkomt, dan niet. En ik hou de mogelijkheid open om een keer een Ben en Jerry's ijsje te eten. Als ik mezelf dat allemaal ga ontzeggen, wordt de kans om door te slaan wel erg groot.
Ik ben heel tevreden met hoe ik nu eet. Ik gebruik voornamelijk sojamelk (ik vind het echt lekkerder dan melk), ik eet yofu (ook al zo lekker :P ), en ik gebruik vaak tofu in plaats van quorn. Dat zijn makkelijke keuzes. Echt 100% vegan zal ik niet worden, maar iets is al beter dan niets.
-
Je zag er idd de laatste keer goed uit. Zo verbeterd dat ik je de laatste keer dan ook niet herkende. :P
Ga zo door!!
-
Je zag er idd de laatste keer goed uit. Zo verbeterd dat ik je de laatste keer dan ook niet herkende. :P
Ga zo door!!
;D
-
Ik ben blij om te horen dat het goed met je gaat ook al ken ik je niet persoonlijk.
Toeps, ik wens jou heel veel succes toe! :thumbsup:
-
Light yoghurt en kwarkdingetjes (van Vitalinea) enzo staan bol van de gelatine.. en de normale varianten durf ik niet :-[.. wat nu?
(Zoo stom en oppervlakkig en eetgestoord, maar ik krijg het er echt niet uit)
De laatste tijd eet ik maar geen yoghurt meer enzo, en melk durf ik ook al heel lang niet meer.. en zo stapelen de tekorten zich op :-[.
-
:pet:
Niks stom en oppervlakkig hoor! Zo voel jij het nu eenmaal.
Waarom wil je geen yoghurt en geen melk? Juist de magere varianten zijn heel goed in een dieet waarin je wilt afslanken of juist niet wilt aankomen. Ze bevatten weinig calorieen. Zo krijg je toch nog het een en ander binnen (vooral eiwitten). En wil je wel sojamelk? Neem je iig een multivitaminen-en -mineralensupplement?
Wel goed voor jezelf zorgen meis, dat ben je waard!
-
Ik vind het zo moeilijk om magere yoghurt te nemen, wetende dat er nog andere yoghurt bestaat met nog minder (zelfs bijna geen) vet. Daar zitten dan nóg minder calorieën in, en als ik dan magere zou nemen zou ik me schuldig voelen (want ik heb niet het magerste genomen). Maar ja, daar zit dan weer die gelatine in..
Sojadingen durf ik ook niet, teveel calorieën :-[.
Magere melk vind ik dan weer helemaal niet lekker, ik vind alleen volle verse melk lekker (ik kon vroeger makkelijk een halve liter bij het ontbijt), maar ja.. dat vind ik nu veel te eng..
En nee, supplementen slik ik niet (want dat verdien ik niet..ik doe het mezelf toch aan? moet ik maar eten...)
Oh, vergeet ik je helemaal te bedanken: thanks voor je reactie dus :).
-
Sojadingen durf ik ook niet, teveel calorieën :-[.
Alpro soja heeft een lijn geintroduceert met minder calorieen. Ik weet niet hoeveel minder en of dat een beetje in de goede richting zit. Staat wel op www.alpro.be
-
En nee, supplementen slik ik niet (want dat verdien ik niet..ik doe het mezelf toch aan? moet ik maar eten...)
Dat hoeft toch geen kwestie te zijn van verdienen? Natuurlijk verdien je het wel, je bent het waard om goed voor jezelf te zorgen. En als dat nu even niet lukt door (gezond) te eten moet je je lichaam niet nog meer verwaarlozen door het de dagelijkse behoefte aan vitaminen en mineralen te ontzeggen!
-
En nee, supplementen slik ik niet (want dat verdien ik niet..ik doe het mezelf toch aan? moet ik maar eten...)
Dat hoeft toch geen kwestie te zijn van verdienen? Natuurlijk verdien je het wel, je bent het waard om goed voor jezelf te zorgen. En als dat nu even niet lukt door (gezond) te eten moet je je lichaam niet nog meer verwaarlozen door het de dagelijkse behoefte aan vitaminen en mineralen te ontzeggen!
:o
Helemaal eens met Kiwi.
Zo te lezen ben je een grens overgestapt. Stap terug meid!
-
Klinkt wel logisch wat jullie zeggen.. ik zou het ook tegen alle anderen zeggen.
Maar niet tegen mezelf.
Ik heb ook een tijdje ijzer moeten bijslikken, omdat ik ontzettend laag stond (ook veel te weinig rode bloedcellen enzo) en dat vond ik ook zo moeilijk. Ik ben er toen wel aan begonnen (onder zware aanmoediging van m'n huisarts, halverwege gestopt en weer begonnen toen m'n psychologe het te weten kwam en best boos werd :-[.)
-
Dat je het niet zou verdienen, is dat ook een probleem van eetziekten of staat dat los van elkaar?
Ik schrok er wel van dat je dat zei hoor, en ik was zo te zien niet de enige! Groot gelijk dat je psychologe daar boos van werd, want zo speel je met je leven. Ben je nog wel in behandeling?
-
Nou, het hangt wel samen.. ik vind m'n lichaam zo stom en lelijk dat ik het niet zoveel waard vind.
En ja, ik ben nog in behandeling. (Het komt wel goed, ooit..)
-
Nou, het hangt wel samen.. ik vind m'n lichaam zo stom en lelijk dat ik het niet zoveel waard vind.
En ja, ik ben nog in behandeling. (Het komt wel goed, ooit..)
Nu, meid, je leeft NU.
Hoe lang duurt dit al en heeft het iets opgeleverd?
-
Nu, meid, je leeft NU.
Hoe lang duurt dit al en heeft het iets opgeleverd?
Het begon rond m'n 11de/12de, maar ik kreeg pas hulp op m'n 18de (bijna 19 was ik), en opgeleverd.. moeilijke vraag. Ik heb er enorm lang over gedaan voor ik mn psychologe vertrouwde (en nu, na 1,5 jaar weet ze nog niet alles, eigenlijk) en qua eten heeft het tot nu toe weinig opgeleverd, maar dat komt vooral door mezelf.. en misschien heb ik wel iets intensiever nodig, maar daar heb ik helemaal geen tijd voor (en ook niet genoeg motivatie, denk ik).
-
Nou, het hangt wel samen.. ik vind m'n lichaam zo stom en lelijk dat ik het niet zoveel waard vind.
En ja, ik ben nog in behandeling. (Het komt wel goed, ooit..)
Zorg dat je een behandelaar krijgt (misschien heb je die al) die je vertrouwd. Maar die eetstoornis, sorry meid, daar kom je nooit meer vanaf. tis net als een alcoholverslaving. En ik weet waar ik het over heb. bin there. Waar je nu voor moet zorgen is dat je lijf up to datr is kwa vitaminen etc. Toevallig afgelopen zondag of maandag die aflevering gezien van wat je eet ben je zelf? vrouw die enkel chips at en zeer depressief. En na 'normaal' eten een stuk lekkerder in haar lijf zat. Zo is het wel! En dat weet je zelf ook! Begin eerst met flink fruit eten. Dat is goed eten, dat mag je . Hoef je niet uit te kotsen.
En als je met deze peut geen goed gevoel hebt, zoek een ander, zolang je voor jezelf maar duidelijk hebt dat je vooruit moet. En niet wegvlucht.
Je zou ook evt. contact kunnen opnemen met de robert-fleury stichting in leidschendam (de ursula) via je behandelend arts. http://www.robertfleury.nl/cms/cms_rfs.nsf/0/ac7736343ead17bac1256b4400600f41?OpenDocument
succes meid!
Liefs, Wup
-
maar daar heb ik helemaal geen tijd voor (en ook niet genoeg motivatie, denk ik).
Hier moet je tijd voor maken, want anders is er straks geen tijd meer.
Wat Wup al zegt: door voldoende vitaminen en mineralen (ik laat de omega3-vetten maar even achterwege) ga je je beter voelen, waardoor je zelfbeeld ook weer toeneemt.
Ik denk ook niet dat je er helemaal vanaf komt, maar probeer op een niveau te komen dat eten voor jou nog te overzien is en je geen tekorten oploopt.
-
@Wup: thanks voor je reactie :). Ik heb dat programma niet gezien nee.. ik denk ook niet dat het ooit helemaal weggaat, maar dat ik er qua gedrag hopelijk wel vrij dichtbij kan komen (bij 'het normale' dus), dat ik gewoon kan genieten van dingen, zomaar spontaan naar een restaurant kan gaan zonder een halve paniekaanval, en dat het niet meer zoveel leuke dingen zo naar maakt (overal komt wel bijna eten bij kijken).
@Hizikigrrrl:
Hier moet je tijd voor maken, want anders is er straks geen tijd meer.
Ik ga niet dood ofzo hoor (of bedoel je iets anders?).
Ik zal m'n best doen om wat meer fruit (=eng) en groente te eten..
-
Maar het gaat wel om je gezondheid. Die staat hopelijk toch wel hoog op je prioriteitenlijstje?
-
@Hizikigrrrl:
Hier moet je tijd voor maken, want anders is er straks geen tijd meer.
Ik ga niet dood ofzo hoor (of bedoel je iets anders?).
Ik zal m'n best doen om wat meer fruit (=eng) en groente te eten..
Wat denk je wat er gebeurt als je zo slecht eet? Op langere termijn levert het iig onomkeerbare schade op.
-
O, Ayla. Zet door, doe er wat aan. :o
We hebben (jaren geleden al weliswaar) een meisje met eetstoornis bij ons in huis gehad. 3 maanden. Ik dacht dat ik als goedwillend persoon er wel iets mee kon doen. Dat bleek niet het geval. Ze is van hier uit 'zelfstandig' gaan wonen, zonder professionele hulp van buiten. Dat is niet goed gegaan! :(
Ik heb dat mijzelf ook aangerekend, dat ik niet in staat ben geweest om samen met mijn partner uit die tijd, haar eruit te halen.
Je krijgt in ieder geval ook steun van de medeforumleden, maar daarmee kom je er niet. A.j.b. zoek hulp. >:( en dan iemand die er in geschoold is. Als ik zo lees hoe je er voor staat, dan komt dit niet goed.
-
Ik ben het helemaal met Willem eens. School is misschien wel belangrijk nu, maar je gezondheid is toch echt altijd het allerallerbelangrijkste. Je moet nog wel een heel leven met dat lichaam doen. Een jaartje school kun je nog overdoen, terwijl je nu wel onherstelbare schade aan je lichaam kunt veroorzaken.
Neem eens contact op met de Ursula, zoals Wup al zei, een vriendin van mij is daar ook in therapie geweest en het gaat nu een stuk beter met haar. En het is wel erg intensief, dat schrikt je misschien af, maar het gaat stapje voor stapje, je wordt niet gedwongen te eten ofzo. Tot je het echt te ver laat gaan, en je opgenomen moet worden, en dan ben je dus nog veel verder van huis.
Laat het alsjeblieft niet zo ver komen, gezond eten is zo belangrijk!
-
Ik vind het zo lief, dat jullie moeite doen om te reageren, maar ik weet niet zo goed meer wat ik erop moet zeggen :-[.
Natuurlijk is mn gezondheid belangrijk, en als ik niet oplet kan ik straks misschien niet eens meer naar school gaan, maar.. ik leef echt voor m'n opleiding, ik haal er zoveel energie en waardering uit. Dat kan ik gewoon niet loslaten.
(Het is voor mij ook een reden om me niet helemaal over te geven aan die eetstoornis, ik eet (een beetje) om school vol te houden..)
Nou ja, verder weet ik het even niet, sorry..
-
Doe jij aan beweging? Zoniet, zou je wat kunnen gaan bewegen, wat fietsen, wat wandelen. Dat moet je iets meer ruimte geven wat extra te mogen / kunnen eten (voor jezelf). Dan krijg je wat meer voedingsstoffen binnen en hetgeen je wat meer eet verbruik je met het bewegen. Ik denk dat dat ook een nuttige eerste stap kan zijn, maar goed, kan jouw situatie niet zo goed inschatten. Maar uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat regelmatige beweging essentieel is voor een fysiek balans.
-
Bewegen/sporten is een valkuil. Dan sport ik alléén nog maar.
Ik weet dat je het goed bedoelt, hoor, en ik waardeer je reactie ook heel erg. Ik denk dat het bij sommige mensen inderdaad helpend zou kunnen zijn. Maar ik heb er vroeger zo mee lopen kutten (sorry voor het woord), dat ik bang ben om daar weer in terug te vallen (en ik weet ook niet zo goed wat m'n lichaam nu aankan.)
-
Ik ben het met je eens dat het best mogelijk dat je eetstoornis veel hanteerbaarder wordt dan hij nu is. Zoals Wup zegt dat je er nooit meer vanaf kan komen vind ik veel te cru en hopeloos.
Ik ben ook ervaringsdeskundige (ik heb zelfs een aantal opnames achter de rug, gelukkig alweer jaren geleden). Het gaat niet alleen om je gezondheid. Het gaat zoveel verder dan dat, het gaat om je welbevinden, je welzijn. Want reken maar dat het naar is, een eetstoornis en al die angsten. Je wenst het niemand toe. En het liefste zou je er vanaf zijn. Maar dat gaat blijkbaar bij jou (nog) niet.
Heel verstandig ook dat je weet dat sporten een valkuil is en daar niet meer in trapt
Ik zou gewoon doorgaan met mijn opleiding als ik jou was, als je dat zoveel goede energie geeft. Dat heb je hard nodig. Daarnaast zou ik wel kijken naar wat je nog meer nodig hebt. Is de psychologe voldoende? Ik heb bv. heel veel gehad aan alternatieve geneeswijzen. Misschien ook iets voor jou? Of iets anders wat je wat lijkt? Als je heel diep van binnen kijkt, onder al die lagen die zeggen dat je niks waard bent etc, dan weet je dat je dat wel bent. Diep van binnen weet je het. En een voedingssupplement nemen kan je ondersteunen. En er zitten niet veel calorieen in. Verder denk ik dat het noodzakelijk is dat je wat doet aan de redenen waarom je een eetstoornis hebt ontwikkeld. Want het gaat in werkelijkheid natuurlijk niet om calorieen etc, dat weet je ws. zelf ook wel. Maar als je in de kolk naar beneden zit kan het hard gaan.
Bij mij is de eetstoornis, na lang en hard werken, alleen nog een zwakke plek. En dat voelt veel beter! Ik wens je heel veel sterkte en succes en al voel je het nog niet, je bent wel de moeite waard!
-
Ik denk dat dat precies is wat Wup bedoelt: het blijft een zwakke plek; je moet beducht zijn dat je het niet weer krijgt.
-
Mag ik misschien vragen wat je nou op een dag eet, Ayla?
-
Monie, heel erg bedankt voor je reactie. Vooral dit beschrijft zo goed hoe het is:
Want reken maar dat het naar is, een eetstoornis en al die angsten. Je wenst het niemand toe. En het liefste zou je er vanaf zijn. Maar dat gaat blijkbaar bij jou (nog) niet.
Wat bedoel je precies met alternatieve geneeswijzen? Ik denk niet dat m'n psychologe voldoende is, sterker nog: stiekem weet ik dat wel zeker, maar het is ook wel veilig zo.. ik hoef die eetstoornis niet af te staan en toch kan ik iedereen gerust stellen met het feit 'dat ik hulp heb'. Maar ja.. heb ik alleen mezelf maar mee, ofzo.
Ik denk dat ik meer met m'n lichaam moet gaan doen, psycho motorische therapie (PMT) ofzo, of iets met spiegelen, maar het is moeilijk om dat buiten een opname-setting te vinden (en ik ben er ook heel bang voor).
(En Hiziki: ik heb je een persoonlijk bericht gestuurd)
-
Kennelijk heb je een soort van omgekeerde verslavingsgevoeligheid. Dus ontzettend streng zijn voor je zelf en daar heel ver in gaan? (vanwege ook je antwoord op Aiko over dat sporten).
Nu vraag ik mij af: kun je niet iets verzinnen, waar je zeer grote discipline voor nodig hebt, maar wat je gezondheid niet schaadt?
Het is allemaal heel moeilijk te begrijpen. Je bent je ervan bewust dat je veels te weinig eet, hebt ziekte-inzicht, maar je doet het niet.
Het valt mij trouwens op hoe mager maantje je atavar is. Wat wil je daarmee uitdrukken?
-
Dwangmatig weinig eten (Anorexia Nervosa) en obsessief sporten horen vaak bij elkaar. Het is ook niet zo dat je "iets anders kunt verzinnen wat je gezondheid minder schaadt". Kon je dat maar, dan deed je dat wel. Maar zoals met de meeste dwangneuroses heb je dat niet voor het kiezen. Dat dat moeilijk te begrijpen is begrijp ik wel.
Ik begrijp wat je bedoelt Ayla, met dat het ook wel veilig is zo. Misschien heb je er op een gegeven moment zo genoeg van dat je ondanks de angst verder wilt kijken. Bij mij was het altijd belangrijk dat ik niet gedwongen werd tot iets maar mijn eigen proces kon gaan, stapje voor stapje. Wat fijn dat je al ideeën hebt over wat je evt. nog meer zou willen doen. Misschien kan je psychologe met je meekijken naar waar je dat zou kunnen doen als je zover bent? Eng blijft het altijd, maar het geeft ook een heel voldaan gevoel als je desondanks zo'n stap durft te zetten.
Ik heb in de loop der jaren veel dingen gedaan, behandelingen bij een magnetiseur, acupunctuur bij iemand die goed kan aanvoelen waar problemen liggen, hypnosetherapie. Maar dat was mijn weg, voor jou kunnen weer hele andere dingen goed voelen. Ik wil alleen maar zeggen dat er meer is dan de psychologe, als dat niet genoeg voor je is (voor mij was het dat niet).
Ik heb ook zo gezeten zoals jij en het gaat nu zoveel beter! En als ik het kan kan jij het ook, dat weet ik zeker. Succes!
-
Maar die eetstoornis, sorry meid, daar kom je nooit meer vanaf. tis net als een alcoholverslaving. En ik weet waar ik het over heb. bin there.
Dat vind ik niet helemaal waar, iedereen kan er vanaf komen, het ligt hier voornamelijk aan een vertekend zelfbeeld, het gevoel hebben dat je niks waard bent.
Daar moet aan gewerkt worden, en ja, onzekerheid blijft parten spelen in je leven, maar ik heb wel een sterk gevoel dat je er heus wel van af kunt komen, je moet je er tegen gaan verzetten.
Eeerlijk tegenover jezelf zijn, en kunnen relativeren.
Ayla: Ik vind het hardstikke erg om te horendat jij jezelf niet de moeite waard vind om goed voor jezelf te zorgen.
Vraag jezelf eens af waarom je zo denkt?
Zet het eventueel op papier, en lees het vervolgens een keer na.
En blijf vooral realistisch denken, hoe moeilijk dat ook is.
Klopt het eigenlijk wel wat je zegt?
Ik vind het jammer dat ik je persoonlijk niet ken, ik zou je er doorheen proberen te slepen en je een spiegel voor houden en laten zien dat je wel wat waard bent.
Je ondermijnt jezelf alleen maar.
Je moet van jezelf gaan houden en je lichaam datgene geven wat het nodig heeft.
Ik wens jou heel veel sterkte toe.
-
Maar die eetstoornis, sorry meid, daar kom je nooit meer vanaf.
Dat is niet waar. Ik ben ondertussen genezen van Boulimia. Natuurlijk kán het terugkomen, maar die kans schat ik zéér klein. Juisst omdat ik weet wat voor ellende het oplevert, wil ik dat echt nooit meer terug.
En Ayla: Je zegt dat je druk bent met school, maar dat kan óók een valkuil zijn. Perfectionisme. Je bent niet alleen wat waard als je presteert op school. Ook zonder dat ben je wat waard. Als je in behandeling gaat, kun je daarna ook veel relaxeder school doen, met minder 'moeten' en druk er achter. Ik heb zelf bij de Robert Fleury gezeten, en het was heel moeilijk. Maar ik ben zó blij dat ik het gedaan heb. Ik heb mijn studie een jaar uit moeten stellen. Maar nu kan ik in september met een schone lei beginnen, en kan ik veel beter om gaan met alles wat daar van me verwacht wordt.
-
Ook ik heb bij de Robert Fleury gezeten (dat heette toen nog Ursula kliniek) en mij heeft het niks geholpen. Maar dat is alweer 16 jaar geleden, misschien zijn de behandelingsmethodes inmiddels verbeterd. En wat bij de één niet werkt kan bij de ander wel werken. In ieder geval fijn dat het jou wel heeft geholpen Toeps.
-
Ook ik heb bij de Robert Fleury gezeten (dat heette toen nog Ursula kliniek) en mij heeft het niks geholpen. Maar dat is alweer 16 jaar geleden, misschien zijn de behandelingsmethodes inmiddels verbeterd. En wat bij de één niet werkt kan bij de ander wel werken. In ieder geval fijn dat het jou wel heeft geholpen Toeps.
Ach, sommige ideeën van ze stammen uit de oertijd, maar andere dingen zijn wel nuttig. Het is maar net wat je er zelf van meeneemt. Tenminste, zo heb ik het gedaan.
-
Monie en Magic Aura: thanks :), echt heel erg bedankt voor jullie reacties.
Lovelocker: de magerte van dat maantje had ik nog niet zo op gelet eigenlijk, dat elf-achtig wezentje vind ik dan weer wel heel mooi en staan voor 'gewichtloosheid' ofzo.
Toeps: ik snap wat je bedoelt, maar ik haal die waardering niet zo zeer uit hoge cijfers enzo. (Ik ben niet zo perfectionistisch wat dat betreft, ben al blij als ik geslaagd ben :).) Die waardering haal ik meer uit de menselijke contacten daar, en ook uit de stages (het is een opleiding in de zorgsector). Het is natuurlijk wel zo dat ik meer van mijn student-zijn zou kunnen genieten, als ik geen eetstoornis (meer) zou hebben, maar op dit moment zijn al mijn lieve vriendinnetjes uit m'n klas enzo me gewoon veel meer waard, als ik dat zou kwijtraken zou het volgens mij nog veel slechter gaan.
-
Maar hoezo zou je dat kwijtraken? Ze blijven toch gewoon je vriendinnen?
-
Ja, misschien wel. (Dat weet je natuurlijk nooit zeker, ze weten niet dat ik ziek ben.) Maar het lijkt me zo pijnlijk als zij met z'n allen gaan afstuderen enzo, en ik niet. Dan hoor ik er niet meer bij, en dan kom ik plots in een heel andere klas terecht als ik het weer zou oppakken, lijkt me ook niks.
-
Dat levert je weer meer vrienden op, je houdt de 'oude' en leert nog meer mensen kennen.
-
Ja, misschien wel. (Dat weet je natuurlijk nooit zeker, ze weten niet dat ik ziek ben.) Maar het lijkt me zo pijnlijk als zij met z'n allen gaan afstuderen enzo, en ik niet. Dan hoor ik er niet meer bij, en dan kom ik plots in een heel andere klas terecht als ik het weer zou oppakken, lijkt me ook niks.
Ik denk dat door de veranderingen in je leven na je afstuderen je met lang niet al je studievrienden contact blijft houden. En tegelijk ga je dan ook weer elders vrienden maken.
Wat me op zich wel verbaast is dat je vrienden niet weten dat je ziek bent. Dat vind ik wel een beperkte vriendschap, en dan zou het me niet verbazen als je inderdaad mensen uit het oog gaat verliezen, ongeacht of dat nou is wanneer je wat gaat doen aan je problemen of als jullie afstuderen.
Zie het ruimer. Je moet nog je hele leven met jezelf verder, dat is nog heel lang (en je hebt heel veel tijd daarin om nieuwe vrienden te maken! Er zijn niet veel vriendschappen voor het leven...) en je bent het waard om er wat aan te doen. Iedere echte vriendin zal dat begrijpen en je er in steunen en je niet loslaten in die periode.
-
Ik vind het zo moeilijk om magere yoghurt te nemen, wetende dat er nog andere yoghurt bestaat met nog minder (zelfs bijna geen) vet. Daar zitten dan nóg minder calorieën in, en als ik dan magere zou nemen zou ik me schuldig voelen (want ik heb niet het magerste genomen). Maar ja, daar zit dan weer die gelatine in..
Sojadingen durf ik ook niet, teveel calorieën :-[.
Ik zou niet te streng voor mezelf zijn wat die gelatine betreft (ik wist niet eens dat er gelatine zit in die lightyoghurt). Je bent al zo streng voor jezelf waar het eten aan gaat en je hebt wat dat betreft al zo weinig mogelijkheden. Je draagt al bij aan minder dierenleed doordat je er heel bewust mee omgaat. Misschien kun je later, als het weer wat beter gaat met eten, de spullen met gelatine wel laten staan maar als dat het enige is wat je nu mentaal gezien aan kunt zou ik dat gewoon doen. Ik zou bv. graag veganist zijn maar eet elke dag een bakje biogardeyoghurt. Dat heb ik gewoon nodig, dat mis ik teveel als ik dat niet neem. Dat sta ik mezelf dus gewoon toe, misschien lukt het ooit om helemaal veganist te worden maar nu dus niet. En door geen vlees te eten en geen melk te drinken veroorzaak ik al minder dierenleed dan als ik dat wel zou doen. Voorlopig ligt hier mijn grens. Misschien kun jij het ook zo zien? Anders kun je helemaal niks meer. Ik zou proberen ook hier niet te perfectionistisch in te zijn.
Verder zou ik gewoon mijn gevoel volgen, als je school en je vriendinnen belangrijk voor je zijn dan is dat zo. Ik ben niet met mijn klasgenoten afgestudeerd omdat ik opgenomen was en ik vond dat heel pijnlijk (maar ik heb nog veel meer gemist). Het moet natuurlijk wel mogelijk zijn, als het steeds slechter met je gaat is naar school gaan ook niet leuk. Dan moeten er eerst andere dingen gebeuren. Maar dat kun jij alleen maar zelf voelen.
Ik vind het trouwens heel knap van je dat je hier zo open over praat! Dat is al een stap in de goede richting. Nogmaals sterkte gewenst.
Wat de Robert Fleury betreft Toeps: ik was te jong en te ver heen om de positieve dingen uit hun ideeën te kunnen halen. Fijn dat het jou wel gelukt is. Gelukkig heb ik later wel veel steun gehad aan andere vormen van therapie.
-
Ja, misschien wel. (Dat weet je natuurlijk nooit zeker, ze weten niet dat ik ziek ben.) Maar het lijkt me zo pijnlijk als zij met z'n allen gaan afstuderen enzo, en ik niet. Dan hoor ik er niet meer bij, en dan kom ik plots in een heel andere klas terecht als ik het weer zou oppakken, lijkt me ook niks.
Jij denkt dat ze niet weten dat je ziek bent. Maar héél vaak weten ze het wel, of ze vermoeden het. Als je dan vertelt dat je ziek bent, krijg je vaak de reactie: "Ja, we vermoedden al zo iets." of "We begrepen al niet waarom je altijd dit en dit, en nooit dat en dat..."
-
Nooit zo over na gedacht dat eetstoorissen hier mee temaken kunnen hebben :-[
Ik ben wel bewust in het omgaan met eten, dieren etc. Maar wel op een wijze die niet mijn hele leven beheerst op het ziekelijke af. Dat gaat mij te ver. Maar ik sta voor mijn keuzes en maak die ook kenbaar
-
Misschien kun jij het ook zo zien? Anders kun je helemaal niks meer. Ik zou proberen ook hier niet te perfectionistisch in te zijn.
Misschien moet dat wel ja. Dankje dat je wilde delen hoe jij daar mee omgaat. Ik denk wel dat ik er nu zo mee kan omgaan, met het idee dat ik het wel laat staan in de toekomst, als het beter gaat.
En Toeps: dat bedacht ik me ook meteen na het posten van de reactie waarin ik dat schreef. Ik bedoelde dat ik het nog nooit tegen ze verteld heb, ofzo. Maar ik heb nog maar 1 keer in de 2 jaar dat ik bij ze in de klas zit wat gegeten met hen erbij, dus misschien vermoeden ze wel iets. Maar ik schaam me er zo voor, daarom vind ik het moeilijk om te vertellen.. en ik wil ook zo graag 'gewoon normaal' zijn (al is dat ook een vaag begrip natuurlijk), ik wil ze niet met (al dan niet onnodige) zorgen opzadelen.
-
Maar ik schaam me er zo voor, daarom vind ik het moeilijk om te vertellen.. en ik wil ook zo graag 'gewoon normaal' zijn (al is dat ook een vaag begrip natuurlijk), ik wil ze niet met (al dan niet onnodige) zorgen opzadelen.
Ik denk dat als je het vertelt, dat er dan vast wel een of meer klasgenootjes blijken te zijn die ook een eetprobleem hebben of die mensen in hun omgeving hebben die het ook hebben. Misschien kunnen julle elkaar juist steunen.
-
Nooit zo over na gedacht dat eetstoorissen hier mee temaken kunnen hebben :-[
Ik ben wel bewust in het omgaan met eten, dieren etc. Maar wel op een wijze die niet mijn hele leven beheerst op het ziekelijke af. Dat gaat mij te ver. Maar ik sta voor mijn keuzes en maak die ook kenbaar
Uit onderzoeken is al eens gebleken dat er veel eetstoornissen voorkomen bij jonge vegetarische meisjes.
De oorzaken zijn niet echt bekend, maar men denkt dat veel meisjes die gaan lijnen, geneigd zijn om als eerste het vlees weg te laten, omdat men nog steeds denkt dat je van vlees dik wordt. Ze kunnen dan zeggen dat ze vegetarier zijn, zodat ze kritiek op het lijnen krijgen.
Ik schrik er trouwens ook wel van als ik hier lees hoeveel meiden op Vegatopia een eetstoornis hebben of hadden.
-
Maar ik schaam me er zo voor, daarom vind ik het moeilijk om te vertellen.. en ik wil ook zo graag 'gewoon normaal' zijn (al is dat ook een vaag begrip natuurlijk), ik wil ze niet met (al dan niet onnodige) zorgen opzadelen.
Stuur ze anders gewoon eens een mailtje, dat je het makkelijker vindt het op die manier te zeggen, en dat je het wenselijk vindt dat zij het ook weten. Via een mailtje is het makkelijker dingen zeggen dan in het echt en hoef je ook het goede moment niet af te wachten, mocht je daar anders op zitten te wachten. Geen idee wat je van hen verwacht mocht je het verteld hebben, maar ook al wil je liever niet dat zij je ermee benaderen zodra je ze ziet, kun je dat ook gewoon vertellen.
-
Ik schrik er trouwens ook wel van als ik hier lees hoeveel meiden op Vegatopia een eetstoornis hebben of hadden.
Wat belangrijk is: als vegetarier of veganist ontzeg je jezelf iets. Afgezien van de enkeling met vegetarische ouders, hebben mensen daar dus de discipline voor opgebracht. Denk zomaar dat je onder vegetariers ook relatief veel niet-rokers zult vinden, zeker bij de oudere garde verwacht ik een groot verschil in de statistiek.
-
Daar zou je best gelijk in kunnen hebben Lovelocker. Verder heb ik niet het gevoel dat mijn vegetarier zijn te maken heeft met de eetstoornis die ik heb gehad, of andersom. Vlees was niet het eerste dat ik wegliet, ik ben eigenlijk pas vegetarier geworden toen mijn eetstoornis voor een deel al genezen was. Pas toen werd ik bewust van het dierenleed wat de bio-industrie met zich meebrengt, voor die tijd was ik teveel met mezelf bezig om daar bij stil te staan.
-
Ik schrik er trouwens ook wel van als ik hier lees hoeveel meiden op Vegatopia een eetstoornis hebben of hadden.
Wat belangrijk is: als vegetarier of veganist ontzeg je jezelf iets.
Niet helemaal.
Ik denk (deels uit eigen ervaring) dat een aantal vegetariers vegetarier is omdat ze niet kunnen accepteren dat er leed bestaat in deze wereld (dat het niet leuk is is vanzelfsprekend, maar het is een levensfeit dat het min of meer onvermijdelijk is dat er rotte dingen gebeuren). Een manier om daar greep op te krijgen is door de extreem principiele houding aan te nemen dat je pertinent niet meedoet aan het veroorzaken van leed, en dan dus onder andere ook vegetarier of veganist wordt, en soms zelfs zo ver gaat dat je andere mensen verafschuwt omdat die jouw ideeën niet delen.
Maar het is in dat opzicht een extremistische neiging die voortkomt uit een ontevredenheid die misschien wel helemaal niks te maken heeft met de manier waarop ze zich uit, en in die zin is het eenzelfde soort gedrag als een eetstoornis.
-
Maar bij een eetstoornis ligt er zoveel angst aan de basis, dat is toch niet bij het vegetariër zijn? Ik heb ook zo vaak te horen gekregen dat ik 'zoveel karakter' heb, omdat ik op school enzo alle lekkere dingen kon weerstaan/weigeren als het me werd aangeboden. Maar dat had weinig met karakter te maken, ik was gewoon doodsbang.
-
Er zit wel een overeenkomst in. Bij zowel veg*isme en eetstoornissen heerst de gedachte: "Wie ben ik?" Wie ben ik om een dier te doden. Maar ook wat algemener, wie ben ik?
Ik denk dat veel vleeseters zichzelf helemaal niet bewust zijn van wie ze zijn, en waarom ze dingen doen. Ze doen dingen omdat "het altijd zo gegaan is", omdat het van ze verwacht wordt of "omdat het zo hoort".
Veg*isten denken vaker na over de wereld, en de dingen die ze doen. Wie ben ik om een dier te doden? Wie ben ik om een dier te gebruiken. Dit is positief, maar het kan ook doorslaan in het negatieve. Iemand die zich slecht over zichzelf voelt, voelt zich schuldig over het dierenleed. Maar hat kan nog verder gaan. Iemand kan zich schuldig voelen over alles wat hij eet, over de dingen die hij doet, die hij zegt...
Ik denk dat perfectionisme vaak aan zowel veg*isme als eetstoornissen ten grondslag ligt. Het altijd goed willen doen. Perfectionisme is een eigenschap die je vóór je kan laten werken, maar het kan zich ook tegen je keren, zodat je vindt dat je niks goed doet. En dan komt vaak de eetstoornis om de hoek kijken.
-
Maar bij een eetstoornis ligt er zoveel angst aan de basis, dat is toch niet bij het vegetariër zijn?
Ik zou daar niet zo zeker van zijn. Soms lijkt het mij wel eens voort te komen uit een grote onvrede met de wereld die eigenlijk misschien best wel eens voort zou kunnen komen uit angst.
Sommige vegetariers hebben een nogal misantroop wereldbeeld. Je zou zeggen dat dat komt omdat ze voor de dieren zijn en zien wat mensen ze aandoen, maar ik zou soms wel willen stellen dat het juist andersom is, dat ze het voor de dieren opnemen omdat ze mensen maar niks vinden, haast met de dieren identificeren omdat die (ook) machteloos lijken.
Dat is een hard oordeel maar ik heb die neiging ook wel eens in mezelf geobserveerd en hij stond me maar niks aan.
-
Ik denk dat perfectionisme vaak aan zowel veg*isme als eetstoornissen ten grondslag ligt. Het altijd goed willen doen. Perfectionisme is een eigenschap die je vóór je kan laten werken, maar het kan zich ook tegen je keren, zodat je vindt dat je niks goed doet. En dan komt vaak de eetstoornis om de hoek kijken.
Ik weet dat eetstoornissen vaak perfectionisme als basis hebben. Mijn vriendin met een eetstoornis was trots op zichzelf dat ze eten kon weerstaan, dat ze in feite de baas was over haar lichaam en haar hongergevoel. Dat was haar manier om ergens controle over te hebben en om haar zelfrespect aan te ontlenen. In de tijd dat ze zo mager was dat ze bijna opgenomen moest worden is er een foto van haar lichaam gemaakt. Ik heb haar nog nooit zo trots zien kijken als op die foto; mager, alle botten te tellen, eng gewoon. En zij stond daar met een blik alsof ze echt iets gepresteerd had, ze was trots op hoe ze eruit zag. Terwijl iedereen kon zien dat ze in die tijd ongezond dun was. En ook later, toen ze al lang in therapie was en beetje bij beetje weer begon aan te komen had ze altijd die foto bij zich. Ik was zelfs wel eens bang dat ze teveel naar die tijd terugverlangde, zo vaak keek ze ernaar.
Maar ik geloof niet dat ik zelf vegetariër geworden ben uit angst of uit perfectionisme. Meer uit een soort van naief medelijden; ik stop met vlees eten zodat er geen dieren meer hoeven te lijden.
-
Dat is in mijn ogen toch een heel ander soort angst. Ik ben geen vegetarier uit uit angst of uit onvrede met de wereld maar uit liefde voor dieren. Zo voelt het voor mij. Ik heb wel onvrede met de manier waarop deze maatschappij over het algemeen met dieren omgaat maar iedereen heeft wel iets in deze maatschappij waar hij/zij niet tevreden over is. Ik heb ook niet het gevoel van: wie ben ik om een dier te doden. Eerder: het is niet nodig om voor mijn voeding een dier te doden, waarom zou dat dan wel gebeuren?
In mijn ogen hebben eetstoornissen en vegetarier zijn weinig met elkaar te maken. Mijn moeder zei weleens: "Maar jij bent het al gewend geweest om je dingen te ontzeggen". Misschien dat ik het daarom wat makkelijker vind om vlees te laten staan. Aan de andere kant: mijn vriend heeft zich nooit wat ontzegd en vind het ook niet moeilijk om vlees te laten staan.
-
Maar ik geloof niet dat ik zelf vegetariër geworden ben uit angst of uit perfectionisme.
Ik wou ook niet beweren dat dat aanvankelijk het geval is. Maar het kan natuurlijk wel uit de hand lopen, zoals lijnen en afvallen dat doet (edit: toch? of heb ik het mis?) bij een eetstoornis.
-
Ik heb niet deze hele draad gelezen dus misschien moet ik gewoon mijn mond houden :-\, maar het gaat volgens mij bij eetstoornissen niet zo zeer om perfectionisme, maar meer om controledrang (die twee kunnen natuurlijk wel samenhangen). Iemand haalt voldoening uit het hebben van controle (door niet te eten, te compenseren voor te veel eten dmv braken oid).
De controle schiet iets te ver door doordat: degene met een eetprobleem ontleent zijn geluk als het ware aan de controle.
(bij de een uit die controledwang dus door eten, bij de ander door 5x te checken of het gas wel uitstaat voor hij naar buiten gaat of andere 'rituelen')
-
Ik heb niet deze hele draad gelezen dus misschien moet ik gewoon mijn mond houden :-\, maar het gaat volgens mij bij eetstoornissen niet zo zeer om perfectionisme, maar meer om controledrang (die twee kunnen natuurlijk wel samenhangen). Iemand haalt voldoening uit het hebben van controle (door niet te eten, te compenseren voor te veel eten dmv braken oid).
De controle schiet iets te ver door doordat: degene met een eetprobleem ontleent zijn geluk als het ware aan de controle.
(bij de een uit die controledwang dus door eten, bij de ander door 5x te checken of het gas wel uitstaat voor hij naar buiten gaat of andere 'rituelen')
Controledrang en perfectionisme hangen zeer nauw samen.
-
Er zit wel een overeenkomst in. Bij zowel veg*isme en eetstoornissen heerst de gedachte: "Wie ben ik?" Wie ben ik om een dier te doden. Maar ook wat algemener, wie ben ik?
Deze gedachten komen ook bij andere mensen voor, dus ik zie niet een duidelijke overeenkomst. Bovendien zijn er zat mensen op jonge leeftijd vegetarier geworden, nog voordat ze ook maar filosofisch gingen worden. Simpelweg omdat ze het zielig vonden voor de dieren.
Misschien dat mensen met veel angsten en stemmingsstoornissen gaanderweg teleurgesteld zijn geraakt in mensen (en vaak niet zonder reden), dat ze zich meer tot dieren aangetrokken zijn voelen. Dieren veroordelen je immers niet op allerlei futiliteiten, zolang je maar voor hun natje en droogje zorgt.
Dan is de stap naar geen vlees eten al een stuk kleiner.
-
Persoonlijk heb ik nooit het idee gehad dat ik mezelf iets aan het ontzeggen was door geen vlees meer te eten. Ik kreeg er ook weinig positieve reacties op, dus van 'karakter' werd ik ook niet beschuldigd.
Nog iets: je kunt jezelf wel een heleboel ontzeggen (vlees, kaas, eieren, room etc.), maar je kunt dan nog steeds veel andere dingen eten. Bovendien hoeft het niet schadelijk te zijn voor je gezondheid en daar ligt het grote verschil met eetstoornissen: in de loop der tijd zijn daar zoveel stappen teveel gezet, dat je een gevaar bent voor je eigen leven.
-
Ik denk dat dat precies is wat Wup bedoelt: het blijft een zwakke plek; je moet beducht zijn dat je het niet weer krijgt.
Dat was inderdaad wat ik bedoelde. Ik zei het inderdaad wat cru maar ik reageerde op het bericht van Ayla waarin ze zei: het komt wel goed. Ik meende dat ze bedoelde dat het vanzelf wel over zou gaan en dat doet het niet. Daar moet je aan werken. En als 'het leven' een tijdlang behoorlijk tegenzit ligt het (bij mij iig) om de hoek. Dan moet ik opletten dat ik mezelf niet voorbijren en de leegte opvul met eten.
Het is nu vooral een signaal.
Wup
-
Onlangs zag ik in het Canvas-prg Ter Zake iets over een zeer succesvolle behandeling voor mensen met eetstoornissen.
Het heet de 'Mandometer'-methode. Dit is de site:
http://www.mando.se/home-en.htm
In Nederland wordt de therapie gegeven bij De Bascule in Amsterdam.
Seventy-five percent of our patients reach all of our strict criteria for recovery and almost all of our recovered patients have maintained that status after several years. Another 15% of our patients have a significant improvement in their condition.
You are taught to eat using a patented computer-based system that we call Mandometer®. The Mandometer® system shows you the rate at which you are eating and also the rate at which you should be eating. In addition it displays your level of satiety (fullness), and compares that to normal levels.
-
Vorige week stond er in Volkskrant Magazine een artikel over. Het is een Zweedse methode, De Bascule heeft de rechten gekocht om het hier te gebruiken, maar moet dat wel precies volgens de Zweedse voorschriften doen. Het schijnt effectiever te zijn dan de normale methodes (waarbij ook veel meer recovery is). Hoewel het niet in het artikel genoemd werd, lijkt het erop dat het een behavioristische methode is: men probeert het gedrag te verbeteren en kijkt niet naar eventuele oorzaken
Het eerste anorexia-meisje dat geinterviewd werd was toevallig een veganiste, maar werd min of meer gedwongen flexanist te zijn. Of er nog meer veggies waren stond er niet bij. Een van de therapeutes meldde dat anorexia-patienten vaak hoogbegaafd zijn: klopt dat?
-
Zo'n uitzending geeft natuurlijk te weinig informatie om een goed oordeel te vellen over zo'n behandelingsmethode. Ik vind het in ieder geval prima dat men naar alternatieven zoekt.
Maar toch kon ik me niet van de indruk ontdoen dat de wetenschappelijke uitleg die men gaf voor de goede werking van de methode niet erg sterk was en kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat het succes van deze methode meer te maken heeft met de intensiteit van de behandeling en de langdurige opvolging.
Als men bij de 'traditionele behandeling' even intensief zou begeleiden, er evenveel tijd en energie in zou steken (en dat ook op een positief stimulerende manier) dan kan ik me voorstellen dat de efficiëntie ook sterk zou stijgen.
Dat men niet uitsluitende bezig is met het zoeken naar oorzaken (in de opvoeding) van de anorexia vind ik heel goed, maar ik durf toch te betwijfelen dat mentale problemen geen rol spelen bij anorexia.
-
Ik heb t ook gezien (met een half oog) en had er hier en daar nog al wat over gelezen. Ik vind het ook allemaal een beetje vreemd... ze laten je gewoon eten enzo, en ik geloof ook wel dat dat een goede manier is om door de angst heen te gaan.. door het gewoon te doen, maar wat als je nou bijvoorbeeld niet eet, omdat je vindt dat je dat niet verdient? Als je vindt dat je er niet mag zijn, niet mag bestaan? Die overtuiging gaat toch niet weg, door gewoon te eten, denk ik.. maar goed, ze komen inderdaad met heel erg hoge 'recovery-cijfers'..
@Poek: ik denk dat hoogbegaafden een verhoogd risico op een eetstoornis hebben en dat daardoor het percentage hoogbegaafden in de groep van mensen met een eetstoornis hoger is dan in de maatschappij algemeen. Maar ik weet niet of dat ergens wetenschappelijk onderbouwd is.. het is meer een eigen theorietje 8).
-
Ik heb t ook gezien (met een half oog) en had er hier en daar nog al wat over gelezen. Ik vind het ook allemaal een beetje vreemd... ze laten je gewoon eten enzo, en ik geloof ook wel dat dat een goede manier is om door de angst heen te gaan.. door het gewoon te doen, maar wat als je nou bijvoorbeeld niet eet, omdat je vindt dat je dat niet verdient? Als je vindt dat je er niet mag zijn, niet mag bestaan? Die overtuiging gaat toch niet weg, door gewoon te eten, denk ik.. maar goed, ze komen inderdaad met heel erg hoge 'recovery-cijfers'..
Je wordt gedwongen om te eten, en wordt regelmatig gewogen om te zien of je aankomt. Natuurlijk proberen de meisjes (er zit 1 jongen bij, maar die heeft boulimia) trucs om zwaarder te lijken bij het wegen of om niet te eten, maar die worden meestal wel doorzien.
-
Maar wat Ayla zegt: de oorzaak van de eetstoornis verdwijnt daar niet door.
-
Maar wat Ayla zegt: de oorzaak van de eetstoornis verdwijnt daar niet door.
Dat klopt. Maar de eetstoornis zelf vaak wel.
-
Maar wat Ayla zegt: de oorzaak van de eetstoornis verdwijnt daar niet door.
Hun hele behandeling is dan ook gebouwd op de theorie dat de eetstoornis niet het gevolg maar de oorzaak is van bepaalde mentale problemen. Als het lichaam weer de nodige voedingsstoffen binnenkrijgt dan zouden diverse chemische evenwichten zich herstellen en de gevoelens die gepaard gaan met anorexia ook verdwijnen.
-
Dat klopt. Maar de eetstoornis zelf vaak wel.
Dat betwijfel ik. Als de oorzaak nog steeds aanwezig is lijkt me de kans dat iemand weer in haar oude patroon vervalt groter dan wanneer ook de oorzaak aangepakt wordt.
edit: quote ingevoegd
-
Dat betwijfel ik. Als de oorzaak nog steeds aanwezig is lijkt me de kans dat iemand weer in haar oude patroon vervalt groter dan wanneer ook de oorzaak aangepakt wordt.
Niet zo Dragonflyen Kiwi! Zoals ik al eerder zei: er is veel minder recovery dan bij traditionele behandelmethoden (al weet ik niet of dat komt, zoals Ligfietsertje zegt, omdat er meer nazorg is).
-
de theorie dat de eetstoornis niet het gevolg maar de oorzaak is van bepaalde mentale problemen
En dat vind ik dus ook niet geloofwaardig. Ik ken verhalen over anorexiapatiënten die zelfs onder dwang (via een infuus) de benodigde voedingsstoffen werd toegediend, maar die waren na hun ziekenhuisopname echt niet van hun eetstoornis genezen!
-
Niet zo Dragonflyen Kiwi!
:smeerie:
Je kan te ver gaan he.
-
En dat vind ik dus ook niet geloofwaardig. Ik ken verhalen over anorexiapatiënten die zelfs onder dwang (via een infuus) de benodigde voedingsstoffen werd toegediend, maar die waren na hun ziekenhuisopname echt niet van hun eetstoornis genezen!
Wat heeft een infuus met het genezen van een eetstoornis te maken?
Je kan het vergelijken met een fobie. Je kan dat behandelen door te kijken of iemand bepaalde traumatische ervaringen in zijn jeugd heeft gehad die het veroorzaakt hebben (zoeken naar de oorzaak), je kan ook de fobie zelf aanpakken (door geleidelijke blootstelling). De laatste methode (behavioristisch) blijkt goed te werken, terwijl je dan niet naar de oorzaak kijkt. Maar als je iemand met vliegangst gewoon hup in een vliegtuig zet verdwijnt de vliegangst niet, net zoals iemand een infuus toedienen een eetstoornis niet doet verdwijnen.
-
En dat vind ik dus ook niet geloofwaardig. Ik ken verhalen over anorexiapatiënten die zelfs onder dwang (via een infuus) de benodigde voedingsstoffen werd toegediend, maar die waren na hun ziekenhuisopname echt niet van hun eetstoornis genezen!
Zij baseerden zich o.a. op een oud experiment waarbij mensen bewust ondervoed werden. Deze proefpersonen begonnen na een tijd ook de mentale problemen te vertonen die vaak kenmerkend zijn voor anorexiapatiënten.
Maar volgens mij is dat een niet logisch geldende manier van het omdraaien van bewijsvoering.
Het is niet omdat ondervoeding bepaalde mentale problemen te weeg brengt dat deze problemen ook op te lossen zijn door de ondervoeding weg te nemen.
Het bewijst zeker niet dat er geen dieperliggende (mentale) oorzaak voor anorexia kan zijn. Dat de ondervoeding nog andere mentale problemen veroorzaakt en anorexia 'zelfversterkend' werkt wil ik best geloven. (Het is niet voor niets dat patiënten zich soms doodhongeren.)
Maar om te zeggen dat het enige probleem de ondervoeding op zich is en door het oplossen van de ondervoeding het hele probleem wordt opgelost geloof ik niet.
-
Wat heeft een infuus met het genezen van een eetstoornis te maken?
Nou, dit bijvoorbeeld:
Als het lichaam weer de nodige voedingsstoffen binnenkrijgt dan zouden diverse chemische evenwichten zich herstellen en de gevoelens die gepaard gaan met anorexia ook verdwijnen.
Dat lijkt erop alsof er eerst een verstoring van een bepaald chemisch evenwicht was (door een tekort aan de juiste voedingsstoffen) en dat daardoor een eetstoornis is ontstaan. Als je dus die tekorten op zou heffen (m.b.v. sondevoeding) zouden de chemische evenwichten hersteld worden en de patiënt genezen. En dat wil er dus bij mij niet in.
Je kan het vergelijken met een fobie.
Als je het vergelijkt met een fobie klinkt het al een stuk logischer. Al denk ik persoonlijk dan nog dat de kans om terug te vallen in de oude patronen groter is dan wanneer de oorzaak wordt aangepakt.
-
Wat heeft een infuus met het genezen van een eetstoornis te maken?
Volgens hun theorie zou zelf een infuus gedeeltelijk een oplossing bieden. Ze zijn ook wel bezig met het 'terug leren eten' waar veel belang aan gehecht wordt. Maar gezien hun theorie er ook van uit gaat dat een fysiek tekort aan voedingsmiddelen de mentale problemen die gepaard gaan met anorexia veroorzaken zou het toedienen van voedingsstoffen via een infuus ook helpen in het wegnemen van de mentale problemen.
-
Een infuus krijg je maar voor hoogstens een paar weken (denk ik). Om te herstellen van alle tekorten heeft je lichaam veel langer goede voeding nodig.
Er hoeft niet altijd een zeer dramatisch iets aan anorexia of wat voor psychische ziekte dan ook ten grondslag te liggen. Ik denk meer dat het ergens begint en er steeds meer stapjes, over een lange periode, richting de verkeerde kant worden gezet. Op een gegeven moment heb je dan een enorm probleem. Het is niet zo dat je van de een op de andere dag vrijwel niets meer eet.
Ik ben zelf geen voorstander van maar over je problemen te blijven lullen, dit werkt vaak averechts (verkeerde coping-methode). Door weer een normaal eetpatroon te krijgen, zal je weer een beter gevoel over jezelf krijgen. Misschien dat veel van het gevoel dat je waardeloos bent voorkomt uit het feit dat je een psychische stoornis hebt. Het werkt allemaal op elkaar in.
Over terugvallen in oude patronen: je kan je nog wel shit voelen, maar dat betekent niet dat je dan maar niet moet eten! Je moet leren anders met deze gevoelens om te gaan. Volgens mij is bij deze Zweedse methode wel degelijk een psycholoog aanwezig voor de patienten, dus er zal heus wel wat over gepraat worden.
-
Al denk ik persoonlijk dan nog dat de kans om terug te vallen in de oude patronen groter is dan wanneer de oorzaak wordt aangepakt.
Dat hoeft op zich niet erg te zijn. Het gaat dan in elk geval goed met je en dan is er ook een grotere kans dat je methodes kunt aanleren om anders om te gaan met de dingen die zo'n terugval triggeren.
-
Ik vind het bijna te mooi om waar te zijn.. ik denk dat ik het wel zou willen proberen hoor.. liever dan al dat gepraat over allerlei moeilijks enzo.
-
Een van de therapeutes meldde dat anorexia-patienten vaak hoogbegaafd zijn: klopt dat?
Ja en vooral ook behalve hun IQ hun EQ: Emotionele Intelligentie.
Dat verklaart ook het grote aandeel vego's en vegans onder eetstoornisgevallen.
-
Ik vind het bijna te mooi om waar te zijn.. ik denk dat ik het wel zou willen proberen hoor.. liever dan al dat gepraat over allerlei moeilijks enzo.
Ik denk ook dat het een heel goede behandelingsmethode is.
Iemand met een eetstoornis heeft heel veel 'ja-maar-en'. Als je zo iemand eerst aan het eten zet voordat ze emotionele hulp krijgt, dan pas valt er wat te praten. Anders gaat het praten nergens over.
Na het eten komen er pas flink veel emoties los die dan besproken worden.
Bovendien leven mensen met een zwaar ondergewicht in een soort trance-toestand, waardoor ze helemaal niet voor rede vatbaar zijn.
-
Oi oi :o, ik blader zo een ff door dit forum heen en ik begin mijzelf toch wel eng erg te herkennen in deze topic.
Ik ben geen vegetarier of veganist, ik zit er tussenin. Ik eet geen vlees of vis of iets anders wat van een dood dier af komt. Daarbij eet ik als ik thuis ben ook geen zuivel, eieren of kaas. Wanneer ik op visite ben hou ik vegetarisch aan maar dit meer uit 'medelijden' voor de gastheer/vrouw. Ik heb het gevoel al een last genoeg te zijn door geen vlees te eten.
Soms eet ik weleens honing, mits deze uit de natuurwinkel komt. Verder gebruik ik ook geen wol en zijde. Ik heb wel leren schoenen maar dit is meer bittere noodzaak, gezien ik nog nooit leerloze schoenen heb gevonden die mijn voeten niet kapot maakten. Ik moet wel eerlijk zeggen dat alle schoenen die ik heb en die van leer zijn af stammen van de tijd dat ik er nog niet zo mee bezig was. Net als mijn lange leren jas. Ik weet niet of ik nog nieuwe schoenen van leer zou kopen nu. Maar ik draag ze dus nog wel.
Ik hou ook huisdieren. Ik heb een hond, vissen en salamanders. In de toekomst wil ik ook een Raskat :-[ , nl een Raggdoll.
Betreft eetgewoonts mijd ik ook zoveel mogelijk geraffineerde suikers en e-nummers. Ik eet dus bij anderen thuis zo nooit koekjes en snoepjes oid als ik niet weet wat erin zit. Op verjaardagen eet ik geen gebak of hapjes omdat hier altijd suikers of/en dierlijke stoffen in zitten. 90% van mijn voorraadkast is biologisch en zo veel mogelijk van eigen bodem, ik hou ook niet van al die lange transporten (slecht voor product en milieu).
Dit alles is begonnen omdat ik heel graag wou afvallen en dat op een gezonde manier wilde doen. ik ben mij gaan verdiepen in voeding en kwam erachter dat vlees en melk helemaal niet zo gezond zijn als mij altijd is voorgehouden. Ook werd ik met mijn neus op de feiten gedauwd over dierenleed, wereldvoedsel verdeling enz. Ik ben lid geworden van de NVV en de NVB en word daarvan alleen maar nog bewuster. Ik gebruik alleen dierproefvrije producten en ook mijn schoonmaakmiddelen e.d. komen uit de natuurwinkel (ecover)
Inmiddels ben ik 7 kilo kwijt en blijf nu al een poosje hangen op het gewicht van 63kilo. Waar ik heel tevreden over ben. Ook voel ik mij geestelijk veel beter. Ik ben een dierengek en als ik nu terug kijk vind ik het heel vreemd dat ik zo lang vlees heb gegeten en een plaat voor mijn kop heb gehouden.
Wat ik nou eigenlijk wou zeggen is dat ik op elk pakje kijk wat erin zit, maakt niet uit waar ik ben. Als er iets in zit (bijna altijd) wat mij niet aanstaat, eet ik het niet. Dit is voor mijn omgeving zeer ergelijk en zij vinden dan ook dat ik een eetstoornis heb. Zelf ervaar ik het niet zo. ik hoef mezelf niet te dwingen, het gaat automatisch en het enige wat ik er vervelend aan vind is dat ik mijzelf altijd tegenover anderen moet verdedigen. Ik doe toch iets goeds? Niet alleen voor mezelf, maar ook voor deze wereld. Daar hoef ik toch geen verantwoording voor af te leggen? Of zie ik dat verkeerd?!
Mijn stelling is: Ik ben niet tegen het gebruik van dieren maar wel tegen misbruik! In principe vind ik alles wat uit de bio-industrie komt verkeerd en hier hoort ook wol e.d. bij. In principe zou ik wel biologische producten die van dieren af komen mogen eten (wel beprekt) maar dit doe ik niet omdat ik het dan weer niet gezond vind.
Meningen over dit stukje zijn heel welkom, dit is de eerste keer dat ik zo openlijk mijn mening vertel.
Ik zie jullie reacties graag tegemoet,
Groetjes marina
-
Gezond willen eten is niet meteen een eetstoornis hebben.
Mensen die verschrikkelijk ongezond eten die zijn gewoon suiker/vetverslaafd in mijn optiek.
Maar ja, ik ben niet helemaal 'zuiver'. Ik heb een anorexiageschiedenis, dus ik ben nog steeds erg bezig met mn gezondheid/ gewicht/ zelfbeeld.
Door pfeiffer ben ik erg veel aangekomen en dat zit me erg dwars. Maar ik leef daarom niet veganistisch, ik denk dat je makkelijker afvalt als je vlees eet omdat dat meer vult.
-
Ik ben geen vegetarier of veganist, ik zit er tussenin. Ik eet geen vlees of vis of iets anders wat van een dood dier af komt. Daarbij eet ik als ik thuis ben ook geen zuivel, eieren of kaas. Wanneer ik op visite ben hou ik vegetarisch aan maar dit meer uit 'medelijden' voor de gastheer/vrouw. Ik heb het gevoel al een last genoeg te zijn door geen vlees te eten.
Dan ben je toch minimaal een vegetarier... misschien zelfs meer een flexanist.
Soms eet ik weleens honing, mits deze uit de natuurwinkel komt. Verder gebruik ik ook geen wol en zijde. Ik heb wel leren schoenen maar dit is meer bittere noodzaak, gezien ik nog nooit leerloze schoenen heb gevonden die mijn voeten niet kapot maakten.
Wat gaat er dan kapot? Je zou eens bij www.vega-life.nl kunnen kijken. Daar kan je ook afspraak maken om eens te komen passen. Ik heb ook moeilijke voeten... vroeger ook altijd last om goede schoenen te vinden. Maar heb nu wel goede vegaschoenen :)
Ik hou ook huisdieren. Ik heb een hond, vissen en salamanders. In de toekomst wil ik ook een Raskat :-[ , nl een Raggdoll.
Wil de kat dat ook wel? ;) Maar wel uit een opvang he? :)
Betreft eetgewoonts mijd ik ook zoveel mogelijk geraffineerde suikers en e-nummers. Ik eet dus bij anderen thuis zo nooit koekjes en snoepjes oid als ik niet weet wat erin zit. Op verjaardagen eet ik geen gebak of hapjes omdat hier altijd suikers of/en dierlijke stoffen in zitten. 90% van mijn voorraadkast is biologisch en zo veel mogelijk van eigen bodem, ik hou ook niet van al die lange transporten (slecht voor product en milieu).
:thumbsup:
en zij vinden dan ook dat ik een eetstoornis heb. Zelf ervaar ik het niet zo.
Het is juist gezonder om zo goed op te letten vind ik. Willen weten wat er achter een product schuilt. De meeste mensen eten maar zonder zich iets erover af te vragen. Lijkt me geen eetstoornis, maar gewoon tekenen dat je een bewuste eter bent... de rest van de wereld heeft gewoon een eetstoornis... :D
Mijn stelling is: Ik ben niet tegen het gebruik van dieren maar wel tegen misbruik!
Gebruik van dieren lijkt me anders ook misbruik. Je hebt niet een contract/wederzijdse toestemming met de dieren en als je ze dan gebruikt voor een eigen doel (voeding, kleding etc), dan is dat toch misbruik naar mijn mening.
-
Mijn stelling is: Ik ben niet tegen het gebruik van dieren maar wel tegen misbruik!
Gebruik van dieren lijkt me anders ook misbruik. Je hebt niet een contract/wederzijdse toestemming met de dieren en als je ze dan gebruikt voor een eigen doel (voeding, kleding etc), dan is dat toch misbruik naar mijn mening.
Ik snap je mening, alleen als het dier er niet slechter van wordt dan zie ik het probleem niet zo. Wat jij ziet als misbruik is vind ik gebruik. Op het moment dat je het mishandelen gaat door het dier te houden in te kleine kooien, zonder naar buiten te mogen. Het dier volstoppen met hormonen en antibiotica e.d. dan is het misbruik. Zelf ben ik meerdere malen op biologische boerderijen geweest en ik kan dat niet zien als misbruik. Ik snap wel dat jij dat vind.
Ook het voor het houden van huisdieren geldt voor mij gebruik. Het is waar dat je zo'n dier aanschaft voor eigenbelang, maar zolang je het dier een goed leven geeft zie ik daar het probleem niet van. Maar ja, wat de een een goed leven vindt, vind de ander van niet. Daar valt discussie over te voeren en is moeilijk uit te komen. Ik denk dat ik goed voor mijn hondje ben en ik denk dat hij het naar zn zin heeft bij mij. Ik zie daar het kwaad niet van.
En je hebt gelijk het dier kiest er niet voor. Maar ik heb er ook niet voor gekozen geboren te worden, en ik ben toch maar heel blij dat ik er ben hoor. en ik denk dat huisdieren die goed verzorgd worden ook erg blij zijn dat ze er zijn en ik denk ook dat ze gelukkig kunnen zijn.
Raskatten en Honden komen naar mijn mening ook bij goede eigenaren vandaan. Deze mensen zijn vaak zo gek van hun dier dat al het geld erin gaat. Als dit niet zo is zal ik niet bij de betreffende fokker een hondje of katje kopen. Rasloze honden en katten zijn vaak perongeluk geboren en zitten er vaak niet zo mooi bij. Maar dit is echt mijn ervaring ermee. Het zou kunnen dat de jouwe anders is.
-
Er zijn er hier wel meer die ieder etiket grondig napluizen. Dat is geen eetstoornis. Je maakt het jezelf wel moelijker door alleen maar alles biologisch te willen. Van een keer een e-nummer, suiker of een bespoten groente ga je echt niet dood.
Anorexia of boulimia hebben andere kenmerken, zie hier:
http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/anorexia-kenmerken.htm
http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/boulimia.htm
-
BED is ook een eetstoornis, binge eating disorder.
http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/vreetbuistoornis.htm
Hier wordt het vreetbuistoornis genoemd, vind ik een nare naam, maar goed.. daar komt het wel op neer. Het is erg vergelijkbaar met boulimia, maar dan zonder compenseren (braken, laxeermiddelen slikken, extreem sporten/bewegen, vasten) na een eetbui.
En dan is er nog NAO (niet anderszins omschreven) voor alle mengtypes..
(gewoon even ter aanvulling hoor, om het compleet te hebben.. niet om betweterig te zijn ofzo)
-
Van een keer een e-nummer, suiker of een bespoten groente ga je echt niet dood.
Ik eet idd weleens e-nummers, suiker of bespoten groente. Maar je kunt ze dan ook zo goed als niet mijden. Zelfs in pastasaus zit suiker. en in sommige sinaasappelsap. Je wordt er niet goed van. Ik voel me ook niet schuldig hoor als ik er een keer niet of minder op let, maar gewoon zo min mogelijk.
-
(gewoon even ter aanvulling hoor, om het compleet te hebben.. niet om betweterig te zijn ofzo)
Betweterig?! Jij zal er meer vanaf weten dan de meeste mensen hier omdat je het zelf hebt. Dus juist posten en je niet verontschuldigen>:(!
;)
-
Zelfs in pastasaus zit suiker. en in sommige sinaasappelsap. Je wordt er niet goed van. Ik voel me ook niet schuldig hoor als ik er een keer niet of minder op let, maar gewoon zo min mogelijk.
Ik vind dit toch redelijk eetgestoord klinken hoor!
-
Zelfs in pastasaus zit suiker. en in sommige sinaasappelsap. Je wordt er niet goed van. Ik voel me ook niet schuldig hoor als ik er een keer niet of minder op let, maar gewoon zo min mogelijk.
Ik vind dit toch redelijk eetgestoord klinken hoor!
Op de 'checklist' voor of iets een stoornis is, staat (uit mijn blote hoofd) 'Heeft de omgeving er een probleem mee?' Ja dus. Echter, Marina zelf heeft er geen problemen mee en het lijkt ook geen negatieve invloed op haar leven te hebben. Dus ik zou het geen stoornis noemen.
Maar het zit wel in de buurt van obsessief gedrag, dus ik zou Marina wel willen adviseren dat ze er op let dat ze doel en middel goed onderscheidt.
-
Ik vind dat je, op het moment dat je bepaalde dingen niet 'mag' omdat je er dik van wordt, en zeker als je zo intensief bezig bent met het eten als hoe zij het geschetst heeft, dat je dan een probleem hebt. Het eten moet niet je leven beheersen.
Je hebt niet pas een eetstoornis als je 40 kilo weegt of als je dagelijks loopt te kotsen en te laxeren.
Dat is juist een grote misvatting waardoor meisjes veel te laat hulp zoeken.
-
Echter, Marina zelf heeft er geen problemen mee en het lijkt ook geen negatieve invloed op haar leven te hebben. Dus ik zou het geen stoornis noemen.
Mensen met een eetstoornis zijn volgens mij de laatsten die zullen toegeven dat ze een probleem met eten hebben, dus ik vind niet dat je daar de conclusie aan kunt verbinden dat het in dit geval *dus* geen eetstoornis is. Danielle heeft daarmee wel gelijk volgens mij.
-
Echter, Marina zelf heeft er geen problemen mee en het lijkt ook geen negatieve invloed op haar leven te hebben. Dus ik zou het geen stoornis noemen.
Mensen met een eetstoornis zijn volgens mij de laatsten die zullen toegeven dat ze een probleem met eten hebben, dus ik vind niet dat je daar de conclusie aan kunt verbinden dat het in dit geval *dus* geen eetstoornis is. Danielle heeft daarmee wel gelijk volgens mij.
Maar het belangrijkste punt is of het wel of niet negatieve invloed op haar leven is. Als die er niet is, dan is er ook geen probleem.
-
Als je alle etiketten napluist om te kijken of er niets 'verkeerds' in zit lijkt me dat ook zeker geen positieve invloed op je leven te hebben. Ze zegt zelf zelfs: "Je wordt er niet goed van".
zegt degene die sinds kort ook weer alle etiketten obsessief napluist om te kijken of er melkbestanddelen in een product zitten :bloos: :-X
-
Als je alle etiketten napluist om te kijken of er niets 'verkeerds' in zit lijkt me dat ook zeker geen positieve invloed op je leven te hebben. Ze zegt zelf zelfs: "Je wordt er niet goed van".
Maar ik vatte dat en de rest van haar verhaal als dat haar gedrag een negatieve invloed op haar leven had. Maar wie weet wil ze zelf nog iets meer erover vertellen.
zegt degene die sinds kort ook weer alle etiketten obsessief napluist om te kijken of er melkbestanddelen in een product zitten :bloos: :-X
Vindt je omgeving het een probleem?
Vind je het zelf een probleem?
Beperkt het je in je functioneren?
-
Als je alle etiketten napluist om te kijken of er niets 'verkeerds' in zit lijkt me dat ook zeker geen positieve invloed op je leven te hebben. Ze zegt zelf zelfs: "Je wordt er niet goed van".
Maar ik vatte dat en de rest van haar verhaal als dat haar gedrag een negatieve invloed op haar leven had. Maar wie weet wil ze zelf nog iets meer erover vertellen.
Wel, of juist geen negatieve invloed? Ik denk dat je een lettertje vergeet, anders spreek je jezelf tegen.
zegt degene die sinds kort ook weer alle etiketten obsessief napluist om te kijken of er melkbestanddelen in een product zitten :bloos: :-X
Vindt je omgeving het een probleem?
Vind je het zelf een probleem?
Beperkt het je in je functioneren?
Driewerf ja? :bloos:
Neuj, dat ligt er eigenlijk maar net aan hoe je probleem definieert. Maar ik heb geen eetstoornis hoor, dat weet ik wel zeker (ja, dat zeggen ze allemaal). ;D Ik eet gewoon gestoord, maar dat is wat anders. :P
-
Daar moest nog geen bijstaan ja.
En ontkennen zegt inderdaad niets!
-
Ik denk ook dat omgeving niet echt een goede maatstaf is: als vegetari�r of veganist vinden mensen je al snel 'lastig'of zien ze een probleem.
Er zijn veel psychologische tests online, waarmee je een indicatie kunt krijgen of je mogelijk lijdt aan een dergelijke stoornis of niet. Zeker als Marina zich herkent in deze draad en zich een beetje zorgen maakt over haar eigen gedrag, zou ik haar aanraden om daar even naar op zoek te gaan. Natuurlijk moet je zo'n test wel eerlijk invullen!
-
Zelfs in pastasaus zit suiker. en in sommige sinaasappelsap. Je wordt er niet goed van. Ik voel me ook niet schuldig hoor als ik er een keer niet of minder op let, maar gewoon zo min mogelijk.
Ik vind dit toch redelijk eetgestoord klinken hoor!
Misschien bedoelt ze het niet zo zwaar, ik denk niet dat ze er letterlijk niet goed van wordt.
Ik heb lang geleden een suikervrij-dieet gevolgd en pas dan kom je er achter dat er echt overal suiker inzit. Dat opent je toch wel de ogen hoor!
Veel mensen hebben geen idee wat er in voeding zit. Mijn ene huisgenoot wilde voor een andere huisgenote iets kopen zonder E-nummers. Het arme jong heeft de hele supermarkt afgezocht en voelde zich nog schuldig dat hij niets kon vinden. Maar hij snapte wel meteen dat bijna alles in de supermarkt E-nummers bevat.
Marina, missschien denk je familie dat je orthorexia hebt (ofzoiets). Dat is dat je extreem met gezonde voeding bezig bent. Ik denk dat als je net begint met een dieet dat je dan heel erg bezig bent met etiketjes en zo, op den duur wordt je er makkelijk in. Dat kan ook meespelen.
-
Zelfs in pastasaus zit suiker. en in sommige sinaasappelsap. Je wordt er niet goed van. Ik voel me ook niet schuldig hoor als ik er een keer niet of minder op let, maar gewoon zo min mogelijk.
Ik vind dit toch redelijk eetgestoord klinken hoor!
Misschien bedoelt ze het niet zo zwaar, ik denk niet dat ze er letterlijk niet goed van wordt.
Ik heb lang geleden een suikervrij-dieet gevolgd en pas dan kom je er achter dat er echt overal suiker inzit. Dat opent je toch wel de ogen hoor!
Op deze manier bedoelde ik het. Ik bedoelde dat je zo goed als niet suikerloos kunt eten en dat ik me er daarom niet schuldig over voel als ik wat eet met suiker erin. Ik vergelijk alle potten pastasaus en als er een tussen zit zonder suiker dan neem ik die, als er Geen een tussen zit zonder suiker dan neem ik er een met suiker. Maar gewoon liever niet. Gelukkig hebben ze bij de natuurwinkel veel producten die niet met geraffineerde suiker zijn gezoet.
Ik ervaar wat mijn omgeving een probleem vindt niet als probleem, ik heb eerder het idee dat ik ervan opgeknapt ben. Maar dan heb ik het niet over suiker maar over de dierlijke producten. Ik voel me gezonder en het schuldgevoel is ook weg. Maar ik zal zo'n test doen, voor de zekerheid. Ik herken me iig niet in Boulimia of anorexia of eetbuistoornis. Ik heb geen last van eetbuien en als ik een keer wel zin heb om een pak koekjes leeg te eten dan voel ik me daar helemaal niet schuldig over. Zolang het niet iedere week gebeurd (wat dus ook niet het geval is).
Maar Poek, wat bedoel je hier precies mee?
Maar het zit wel in de buurt van obsessief gedrag, dus ik zou Marina wel willen adviseren dat ze er op let dat ze doel en middel goed onderscheidt.
-
Het is lastig voor een ander te beoordelen of je een eetprobleem hebt of niet (ik noemde het zelf altijd liever een 'eetprobleem' ipv 'eetstoornis').
Je voelt het zelf wel aan of je zo happy bent of niet.
Maar als je etiketten napluist met de angst dik te worden of je gezondheid te beschadigen dan is er wel wat met je aan de hand.
En je begon met: oh oh ik herken mezelf aardig in deze draad, dat is een signaal.
Zocht je de draad op omdat je jezelf wilde testen op het al dan niet hebben van een probleem of kwam je er al lezende achter dat je jezelf herkende?
-
Dat klopt. Maar de eetstoornis zelf vaak wel.
Dat betwijfel ik. Als de oorzaak nog steeds aanwezig is lijkt me de kans dat iemand weer in haar oude patroon vervalt groter dan wanneer ook de oorzaak aangepakt wordt.
edit: quote ingevoegd
Hier ben ik het helemaal mee eens. Symptoombestrijding is echt niet voldoende. Dan zal de onvrede die aan de eetstoornis ten grondslag ligt zich ergens anders in gaan uiten. Ik zag eens een reportage over een vrouw met obesitas. Zij kon door een maagband niet meer veel eten en ging toen aan de drugs. Ik ben voor het aanpakken van de oorzaak, ook al is die niet altijd even makkelijk te vinden. Dat hoeft niet altijd alleen maar door praten over moeilijke dingen te zijn, dat kon bij mij ook door magnetiseren en acupunctuur. Al zijn dat niet de eerste behandelmethodes waar je naar kijkt als je een eetstoornis hebt natuurlijk, maar voor mij waren ze zeer effectief.
-
Uit de Metro van vandaag:
Meer eetstoornissen onder jonge vegetariers
Vegetariers eten meer groente en fruit en hebben minder last van overgewicht, zo blijkt uit Amerikaans onderzoek onder ruim 2500 jongeren tussen 15 en 23 jaar. Echter ongeveer een kwart van de vegetariers en voormalige vegetariers hebben wel eetstoornissen zoals een overmatige inname van dieetpillen, vreetbuien, overgeven en het gebruik van laxeermiddelen. Vooral jonge vrouwen die vlees opgeven om te vermageren, vormen een risicogroep.
-
Poeh, een kwart is wel een heleboel...
Hoeveel procent van de bevolking heeft een eeststoornis?
-
Uit de Metro van vandaag:
Meer eetstoornissen onder jonge vegetariers
Vegetariers eten meer groente en fruit en hebben minder last van overgewicht, zo blijkt uit Amerikaans onderzoek onder ruim 2500 jongeren tussen 15 en 23 jaar. Echter ongeveer een kwart van de vegetariers en voormalige vegetariers hebben wel eetstoornissen zoals een overmatige inname van dieetpillen, vreetbuien, overgeven en het gebruik van laxeermiddelen. Vooral jonge vrouwen die vlees opgeven om te vermageren, vormen een risicogroep.
Ik ken de rest van het artikel niet maar het lijkt me dat jonge vrouwen die vlees opgeven om te vermageren al een eetprobleem hadden voordat ze vega werden. En dat kwart waar ze het over hebben, is dat 25% van alle vega/go's of gaat het over 25% van de vega/go's in de onderzochte groep. In kranten enzo wordt wel erg vaak gestrooid met getallen waarbij ze hun best lijken te doen de basis van die cijfers te verdoezelen.
-
Uit de Metro van vandaag:
Meer eetstoornissen onder jonge vegetariers
Vegetariers eten meer groente en fruit en hebben minder last van overgewicht, zo blijkt uit Amerikaans onderzoek onder ruim 2500 jongeren tussen 15 en 23 jaar. Echter ongeveer een kwart van de vegetariers en voormalige vegetariers hebben wel eetstoornissen zoals een overmatige inname van dieetpillen, vreetbuien, overgeven en het gebruik van laxeermiddelen. Vooral jonge vrouwen die vlees opgeven om te vermageren, vormen een risicogroep.
Ik ken de rest van het artikel niet maar het lijkt me dat jonge vrouwen die vlees opgeven om te vermageren al een eetprobleem hadden voordat ze vega werden.
Dat staat ook zo'n beetje in dat stukje. Ze geven vlees op om te vermageren, maar zeggen dan dat ze vegetarier zijn zodat mensen er niet over vallen.
-
Ze geven vlees op om te vermageren, maar zeggen dan dat ze vegetarier zijn zodat mensen er niet over vallen.
Dat suggereert dan weer dat vegetarisme eerder een gevolg is van de eetstoornis dan een oorzaak. En dan ben je weer bij de kip of ei discussie. ;D
-
Meer dat vegetarisme een smoesje is om geen kritiek te krijgen op het lijnen. Een stukje terug in deze draad suggereerde iemand geloof ik al dat vegetariers misschien wat gevoeliger zijn en mensen met een eetstoornis ook, waardoor het vegetarisme bij een gedeelte van de laatste groep blijft hangen.
Het kan natuurlijk ook dat je je wat gaat inlezen in het vegetarisme en er zo vanzelf geinteresseerd in raakt.